Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πού παροικεῖ στίς Σέρρες σέ καλωσορίζει μέ αἰσθήματα τιμῆς καί ἀγάπης στόν διαδικτυακό της οἶκο, στόν ὁποῖο φιλοξενοῦνται πτυχές τῆς ἱστορικῆς της  διαδρομῆς ἀλλά καί τῆς ποιμαντικῆς της διακονίας.

Οἱ νέες τεχνολογίες προσφέρουν στήν ἁγία Ἐκκλησία μας μία ἐπιπλέον δυνατότητα ἀσκήσεως τοῦ πολυποίκιλου πνευματικοῦ της ἔργου μέσα στόν ραγδαίως μεταβαλλόμενο σύγχρονο κόσμο. Τό διαδίκτυο, μέ ὅλες τίς δυσκολίες καί τούς κινδύνους του, μπορεῖ νά γίνη ἕνα ἰδιαιτέρως χρήσιμο ἐργαλεῖο πίστεως, μορφώσεως, ἐνημερώσεως καί πραγματικῆς ψυχαγωγίας, ὅταν βρίσκεται σέ ὑπεύθυνα χέρια πού γνωρίζουν  νά το χειρίζονται μέ μέτρο καί σύνεση.

Γι’αὐτό τόν λόγο γιά τό διαδίκτυο μποροῦν νά ἰσχύσουν ἐπακριβῶς οἱ παρακάτω πάντα ἐπίκαιροι καί παιδαγωγικοί λόγοι τοῦ μεγάλου πατέρα τῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ ἱεροῦ Βασιλείου «Καθάπερ τῆς ροδωνιᾶς τοῦ ἄνθους δρεψάμενοι τάς ἀκάνθας ἐκκλίνομεν, οὕτω καί ἐπί τῶν τοιούτων λόγων (σελίδων, ἰστοχώρων κτλ) ὅσον χρήσιμον καρπωσάμενοι, τό βλαβερόν φυλαξώμεθα.

Εὐχόμεθα ὁ διαδικτυακός οἶκος τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας ὑπό τή σκέπη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, να σκορπίζει ἀπλώχερα άνά τόν κόσμο τήν εὐωδία τῆς πίστεως, τῆς ἐλπίδος και τῆς ζωῆς.

 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ὁ Σερρῶν καί Νιγρίτης Θεολόγος

 ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
 

mystirio_ecclesias       Εκκλησία είναι εκείνη, η θεία και υπερφυσική πραγματικότητα, η οποία δεν μπορεί ούτε να περιγραφεί με σαφήνεια, ούτε πολύ περισσότερο να ορισθεί. Κατ' ακρίβεια η Εκκλησία είναι μυστήριο απροσπέλαστο από την ανθρώπινη διάνοια, βιούμενο μόνο δια της πίστεως. Το μυστήριο μάλιστα της Εκκλησίας συνάπτεται στενότατα με το υπέρξενο μυστήριο της θείας ενανθρωπήσεως. Αυτός ίσως να είναι και ο λόγος για τον οποίο ο νέος όσιος πατέρας της Εκκλησίας μας, π. Ιουστίνος (Πόποβιτς) έγγραφε ότι η Εκκλησία «αποτελεί το αγιώτατον και προσφιλέστατον μυστήριον του Θεού, μυστήριον των μυστηρίων, ή μάλλον παμμυστήριον των παμμυστηρίων». Ακριβής, λοιπόν, ορισμός της Εκκλησίας δεν μπορεί να δοθεί. Αυτό όμως που θα μπορούσαμε “οικονομικώς” να πούμε είναι ότι η Εκκλησία είναι το πραγματικό και πανάγιο Σώμα του Σωτήρος μας, Ιησού Χριστού, στο όποιο ο ίδιος ο Κύριος ως η πανακήρατη Κεφαλή του και μέσα από τα άγια Μυστήρια, μας συσσωματώνει και μας κάνει μέλη Του. Δια του Χριστού δε ενωνόμεθα κατά χάριν και κοινωνούμε με την Παναγία Τριάδα. Με ιδιαίτερη επιτυχία ο ιερός Αυγουστίνος σημειώνει ότι “Εκκλησία είναι ο Χριστός, ο μεθ' ημών ων και εις τούς αιώνας παρατεινόμενος”.

     Η Εκκλησία, ως σώμα Χριστού, έχει την αρχή της πολύ πριν την δημιουργία τού ορατού και αοράτου κόσμου. Ο μεταποστολικός εκκλησιαστικός συγγραφέας Ερμάς λέγει χαρακτηριστικώς ότι ο Θεός έκτισε “τήν αγίαν Εκκλησίαν αυτού εν τη Ιδία σοφία και προνοία”. Η Εκκλησία “πάντων πρώτη εκτίσθη δια τούτο και πρεσβυτέρα”. Το αειθαλές, ευσκιόφυλλο και ευρύχωρο δένδρο της Εκκλησίας έχει την ρίζα του στο μυστήριο της Υπερουσίου Τριάδος. Η Εκκλησία έχει ουράνια την καταγωγή, γι' αυτό και έχει ως σκοπό να προετοιμάζει ουρανοπολίτες. Τον πανάγιο Οίκο Του, την Εκκλησία, την έκτισε “ο Πατήρ δια του Υιού εν Αγίω Πνεύματι, ως την πρώτην και σπουδαιοτάτην καί προσφιλεστάτην κτίσιν καί δημιουργίαν Του” (Ιω. Καρμίρη, Ορθόδοξος Εκκλησιολογία).Η Εκκλησία είχε το πρώτον αποτελεσθή από τους ουρανίους χορούς των πλησιοθέων Αγγέλων. Αργότερα, και μετά την ενανθρώπηση του Θεού Λόγου προσετέθησαν και οι βαπτισθέντες στο όνομα της Παναγίας Τριάδος άνθρωποι. Ως γενέθλιος ημέρα της επί γης φανερώσεως της Εκκλησίας θεωρείται η αγία Πεντηκοστή, όταν το Πανάγιο Πνεύμα επεφοίτησε στους αγίους Αποστόλους του Χριστού. Κατ' ακρίβεια η Εκκλησία ως εγκόσμια πραγματικότητα, χωρίς ποτέ να είναι «εκ τού κόσμου τούτου», αλλά αποτελούσα τον κόσμο (το στολίδι) του κόσμου, παρουσιάζεται ως “καρπός της εμφανίσεως του Χριστού” (Παν. Τρεμπέλα, Δογματική).

   Μέσα στην Εκκλησία συγκροτείται η οικογένεια των διεσκορπισμένων παιδιών του Θεού, τα οποία συγκεντρώνονται από τον Χριστόν και δια του Χριστού “εις εν”.

      Στην Εκκλησία γινόμεθα και πάλιν “οικείοι του Θεού” (Εφεσ. β' 19) και λαός Του περιούσιος. Η τρισευδαίμων κοινωνία του ανθρώπου μετά του Θεού, που υπήρχε στον Παράδεισο και διεκόπει “φθόνω και συνεργία του Διαβόλου” λόγω της προπατορικής αμαρτίας, αποκαθίσταται δια του Χριστού μέσα στην Εκκλησία.

       Ο πιστός άνθρωπος ως τίμιο, ζωντανό και αγωνιζόμενο μέλος του Σώματος του Χριστού συμφιλιώνεται με τον Θεό, δικαιώνεται, ζωοποιείται, φωτίζεται, αγιάζεται, σώζεται, χριστοποιείται, απολαμβάνει της θείας υιοθεσίας, γίνεται κληρονόμος Θεού και συγκληρονόμος Ιησού Χριστού. Μέσα στην Εκκλησία ο χριστιανός κοινωνεί με τον Θεό και αλληλοπεριχωρείται «εν παροξυσμώ αγάπης» με τον συνάνθρωπόν του, υπερβαίνει τον ατομισμό και τη φιλαυτία του και ζει την θαλπωρή της εν Xριστώ οικογενείας. Το να είμεθα οργανικώς ενταγμένοι ως μέλη στην Εκκλησία, συμφώνως με την ορθόδοξη πίστη μας είναι βασική προϋπόθεση σωτηρίας μας. Γι' αυτό και στο ιερώτατο Σύμβολο Νικαίας- Κωνσταντινουπόλεως μετά την πίστη μας στην Παναγία Τριάδα, ομολογούμε επίσης και διακηρύσσουμε την πίστη μας «εις μίαν, αγίαν, καθολικήν καί Αποστολικήν Εκκλησίαν». Αυτή είναι ή αγία Ορθόδοξος Εκκλησία μας. Ο μεταποστολικός Πατέρας της Εκκλησίας μας, ο άγιος Κυπριανός σημειώνει ότι «εκτός της Εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία» ή ότι «δεν μπορεί να έχει τον Θεόν πατέρα εκείνος, που δεν έχει την Εκκλησία μητέρα». Σε κάθε ευχαριστιακή σύναξη βεβαιωνόμεθα, εν Xριστώ Ιησού, ότι δεν είμεθα άτομα αποκεκομμένα από τον Θεό και τον συνάνθρωπό μας αλλά “κοινωνία αγίων”, οικογένεια Θεού, Σώμα Ιησού Χριστού. Η συμμετοχή μας στην Θεία Λειτουργία, πού είναι η πλέον αυθεντική φανέρωση του μυστηρίου της Εκκλησίας, δεν συνιστά κατά κανένα τρόπο μία τυπική εκπλήρωση ενός κάποιου θρησκευτικού καθήκοντος αλλά απαραίτητη προϋπόθεση σωτηρίας και ζωής. Σωζόμεθα επειδή είμεθα μέλη της αγίας Εκκλησίας, «της νύμφης του Χριστού» την οποία αυτός ο Κύριος «περιποιήσατο δια του ιδίου Αυτού αίματος». Η Εκκλησία είναι κατά τον θείο Απόστολο Παύλο «στύλος και εδραίωμα της αληθείας». Αυτή τη σώζουσα τον άνθρωπο αλήθεια διαφυλάσσει, δύο χιλιάδες χρόνια τώρα, ακέραιη και ανόθευτη, μόνον η αγία Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Η Εκκλησία είναι θεμελιωμένη αμετακίνητα πάνω στην ακρογωνιαία πέτρα της πίστεως στον θεάνθρωπο Κύριο και Σωτήρα μας, Ιησού Χριστό. Χριστιανός «ασύνακτος» δεν νοείται ούτε και μπορεί να υπάρξει.    Η «αγιοφόρος και θεοπρεπεστάτη κιβωτός της σωτηρίας μας», η αγία Εκκλησία του Χριστού δεν είναι ένας ανθρώπινος θεσμός, ίδρυμα, σωματείο, λέσχη ευσεβών ανθρώπων, ηθικοπλαστικός σύλλογος, αλλά πρωτίστως και κυρίως «το θεότευκτο εργαστήριο της σωτηρίας μας» η όντως σώζουσα κοινωνία προσώπων εν Xριστώ.

    Αυτό το «απ'αιώνος σεσιγημένο» μυστήριο της Εκκλησίας καθίσταται συγκεκριμένη πραγματικότητα “εν χρόνω και τόπω” για τον κάθε χριστιανό μέσα στήν ενορία, πού είναι το βασικό κύτταρο της Εκκλησιαστικής ζωής. Στην ενορία του ο κάθε πιστός λαμβάνει πείρα του γεγονότος ότι η Εκκλησία του Χριστού δεν είναι ένα γενικό, αόριστο και αφηρημένο γεγονός, αλλά η συγκεκριμένη ευχαριστιακή σύναξη εις το όνομα του Χριστού, που διακονείται από τους ορισμένους ιερείς που είναι ενωμένοι με τον, εις τύπο και τόπο Χριστού, ευρισκόμενο κανονικό Επίσκοπο. Το σύνολο των ενοριών συγκροτούν την κάθε τοπική Εκκλησία, η οποία δια του Επισκόπου της είναι ενωμένη με την ανά την οικουμένη αγία Ορθόδοξο Εκκλησία. Στην ενορία του ο κάθε χριστιανός από τα παιδικά του χρόνια ζει προσωπικώς το μυστήριο της Εκκλησίας, που είναι η αληθής πνευματική του οικογένεια. Μέσα στην ενορία ο κάθε πιστός έχει την δυνατότητα να αισθανθεί “εν Αγίω Πνεύματι” τον ιερέα ως τον πνευματικό του πατέρα και τούς χριστιανούς ως τους πνευματικούς του αδελφούς. Στην ενορία οι πιστοί ενός συγκεκριμένου τόπου με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος εκκλησιοποιούνται, ενώνονται πνευματικώς ,συμπορεύονται, αδελφοποιούνται, κοινωνούν με τον Θεό και τη σεπτή εικόνα Του, τον άνθρωπο, γίνονται δια της συμμετοχής στα θειότατα μυστήρια και μάλιστα σ'αυτό της Θείας Ευχαριστίας «μέτοχοι ζωής αιωνίου». Το ορατό κέντρο κάθε ενορίας, η αστείρευτη πηγή των θείων χαρισμάτων, είναι βεβαίως ο Ιερός Ναός, όπου τελεσιουργείται εν Χριστώ, το μυστήριο της σωτηρίας. Η κάθε ενορία, ως η εντός συγκεκριμένων γεωγραφικών ορίων ευχαριστιακή σύναξη είναι μία πραγματική ευλογία του Θεού. Βεβαίως η ενορία δεν αποτελεί από μόνη της, αυτάρκη και αυτοτελή ευχαριστιακή ενότητα αλλά προέκταση “εν τόπω” της μιας επισκοποκεντρικής Ευχαριστίας. Με την εμφάνιση, ήδη από τον τρίτο μ.Χ. αιώνα και για λόγους καθαρώς πρακτικούς, (πληθυσμιακή αύξηση του πληρώματος) της ενορίας, πραγματοποιήθηκε η επέκταση της μιας, υπό τον Επίσκοπο, Ευχαριστίας μέσα στα γεωγραφικά όρια της Επισκοπής, χωρίς όμως να δημιουργηθούν ουσιαστικώς νέα κέντρα Ευχαριστιακής ενότητος, καθώς συμφώνως με την ορθόδοξη Εκκλησιολογία μας η «μία, αγία, καθολική και Αποστολική Εκκλησία» δεν αποτελεί “αθροιστική ενότητα μερών, αλλά οργανική ενότητα πλήρων Εκκλησιών που ταυτίζονται μεταξύ τους, ώστε να αποτελούν ένα Σώμα υπό μίαν Κεφαλήν” (Μητρ. Περγάμου Ιωάννου, η ενότης της Εκκλησίας εν τη θεία Ευχαριστία και τω Επισκόπω).

    Η εύρυθμη, υπό τις παραπάνω προϋποθέσεις, λειτουργία της ενορίας, με κέντρο πάντοτε το ιερό θυσιαστήριο, μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικώς τον κάθε πιστό στην βίωση του σώζοντος μυστηρίου της Εκκλησίας.

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
30η Αυγούστου

Σήμερα η Εκκλησία γιορτάζει την μνήμη του Αγίου Αλεξάνδρου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Ο άγιος Αλέξανδρος ήταν από τους ανθρώπους εκείνους, που δεν προικίσθηκαν με μεγάλη ικανότητα λόγου, που διδάσκουν όμως εύγλωττα με τον άγιο βίο και το παράδειγμά τους. Το άριστο είναι νάχη κανείς και λόγο και βίο, καθώς είχαν όλοι οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας, μα αν είναι να λείπη ένα από τα δύο, συμφέρει να λείπη ο λόγος και να μένη ο άγιος βίος. Γιατί ακριβώς, όσο μεγαλύτερη ικανότητα λόγου έχει κανείς, χωρίς νάχη και αγιότητα βίου, τόσο μεγαλύτερο κακό γίνεται στην Εκκλησία. Οι άνθρωποι τότε ακούνε τα λόγια και θυμούνται τα έργα και χάνουν κάθε εμπιστοσύνη προς τα πρόσωπα και μαζί με αυτά δυστυχώς και προς την Εκκλησία. Δεν τους είν' εύκολο και δεν μπορούν οι άνθρωποι να ξεχωρίσουν ανάμεσα στα πρόσωπα και τους θεσμούς· ανάμεσα στους λειτουργούς και την Εκκλησία.

ΡΑΔΙΟ ΚΙΒΩΤΟΣ 99,2 FM

ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2016

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΓ. ΝΙΚΗΤΑΣ

ΤΟΠΙΚΟΙ ΑΓΙΟΙ

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ