Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πού παροικεῖ στίς Σέρρες σέ καλωσορίζει μέ αἰσθήματα τιμῆς καί ἀγάπης στόν διαδικτυακό της οἶκο, στόν ὁποῖο φιλοξενοῦνται πτυχές τῆς ἱστορικῆς της  διαδρομῆς ἀλλά καί τῆς ποιμαντικῆς της διακονίας.

Οἱ νέες τεχνολογίες προσφέρουν στήν ἁγία Ἐκκλησία μας μία ἐπιπλέον δυνατότητα ἀσκήσεως τοῦ πολυποίκιλου πνευματικοῦ της ἔργου μέσα στόν ραγδαίως μεταβαλλόμενο σύγχρονο κόσμο. Τό διαδίκτυο, μέ ὅλες τίς δυσκολίες καί τούς κινδύνους του, μπορεῖ νά γίνη ἕνα ἰδιαιτέρως χρήσιμο ἐργαλεῖο πίστεως, μορφώσεως, ἐνημερώσεως καί πραγματικῆς ψυχαγωγίας, ὅταν βρίσκεται σέ ὑπεύθυνα χέρια πού γνωρίζουν  νά το χειρίζονται μέ μέτρο καί σύνεση.

Γι’αὐτό τόν λόγο γιά τό διαδίκτυο μποροῦν νά ἰσχύσουν ἐπακριβῶς οἱ παρακάτω πάντα ἐπίκαιροι καί παιδαγωγικοί λόγοι τοῦ μεγάλου πατέρα τῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ ἱεροῦ Βασιλείου «Καθάπερ τῆς ροδωνιᾶς τοῦ ἄνθους δρεψάμενοι τάς ἀκάνθας ἐκκλίνομεν, οὕτω καί ἐπί τῶν τοιούτων λόγων (σελίδων, ἰστοχώρων κτλ) ὅσον χρήσιμον καρπωσάμενοι, τό βλαβερόν φυλαξώμεθα.

Εὐχόμεθα ὁ διαδικτυακός οἶκος τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας ὑπό τή σκέπη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, να σκορπίζει ἀπλώχερα άνά τόν κόσμο τήν εὐωδία τῆς πίστεως, τῆς ἐλπίδος και τῆς ζωῆς.

 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ὁ Σερρῶν καί Νιγρίτης Θεολόγος



 

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΔΑΧΗ ΕΠΙ ΤΗ ΕΙΣΟΔΩ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΝ
ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΝ

«Ἔφθασε καιρός, ἡ τῶν πνευματικῶν ἀγώνων ἀρχή, ἡ κατὰ τῶν δαιμόνων νίκη,
ἡ πάνοπλος ἐγκράτεια, ἡ τῶν Ἀγγέλων εὐπρέπεια, ἡ πρὸς Θεὸν παρρησία·
Κύριε, δι' αὐτῆς ἀξίωσον καὶ ἡμᾶς, προσκυνῆσαί σου τὰ Πάθη καὶ τὴν ἁγίαν Ἀνάστασιν,
ὡς φιλάνθρωπος». (Στιχηρό ἰδιόμελο Κυριακῆς Τυρινῆς). 

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Ἡ ἀγάπη καί τό πλούσιον ἔλεος τοῦ Θεοῦ μᾶς ὁδήγησε καί πάλιν ἐφέτος στήν πλέον κατανυκτική καί ψυχοστηρικτική περίοδο ὁλοκλήρου τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ μας ἔτους, τήν Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Ἡ ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή ἀποτελεῖ τήν ἀκένωτη καί ζωηφόρο πηγή πού διαποτίζει μέ τά σωτήρια νάματά της ὁλόκληρη τήν πνευματική μας ζωή καί προβάλλει ἐνώπιόν μας ὡς μία ἀφετηρία νέων ἀγώνων τοῦ πνεύματος κατά τοῦ σαρκικοῦ φρονήματος, ὡς μία εὐκαιρία γόνιμου πνευματικοῦ προβληματισμοῦ καί περισυλλογῆς μέ γνώμονα τό αἰώνιο θέλημα τοῦ Θεοῦ.  Ὡς κύριος σκοπός τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς παρουσιάζεται ἡ πνευματική μας προετοιμασία ὥστε νά ὑποδεχθοῦμε «ψυχαῖς καθαραῖς καί ἀρρυπώτοις χείλεσι» τόν Νυμφίο Χριστό, νά προσεγγίσουμε φωτιστικῶς τά Ἄχραντα καί κοσμοσωτήρια Πάθη Του καί νά κοινωνήσουμε σωστικῶς τή ζωή, τήν ἐλπίδα καί τήν ἄληκτη εὐφροσύνη πού χαρίζει ἡ ἔνδοξη Ἀνάστασή Του. Ἡ ἁγία Τεσσαρακοστή συνεισφέρει σπουδαίως στήν θεραπεία τῶν πνευματικῶν νοσημάτων μας, πού σκοτίζουν τόν νοῦ, δυσκολεύουν καί στενοχωροῦν τήν ζωήν καί λυποῦν τόν Θεόν.  
 
Κυρίαρχη θέση στόν ἀγῶνα μας κατά τήν ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή κατέχει ἡ θεοσύστατη νηστεία. Μέ τήν νηστεία καί τήν ἐν γένει ἐγκράτεια «ταπεινώνεται» ὁ σαρκικός ἄνθρωπος, ἐνῶ ταυτοχρόνως ἀνακαινίζεται ὁ ἔσω. «Ἀληθής νηστεία͵ ἡ τῶν κακῶν ἀλλοτρίωσις͵ ἐγκράτεια γλώσσης͵ θυμοῦ ἀποχή͵ ἐπιθυμιῶν χωρισμός͵ καταλαλιᾶς͵ ψεύδους͵ ἐπιορκίας. Ἡ τούτων ἔνδεια νηστεία ἐστίν ἀληθής» (Μεγ. Βασιλείου, Λόγος Β', Περί Νηστείας), τονίζει στόν δεύτερο λόγο του Περί νηστείας ὁ Μέγας Βασίλειος. Δέν ἀρκεῖ ὅμως μόνον ἡ ἀποχή ἀπό τίς τροφές, γιά νά γίνει ἡ νηστεία μας εὐάρεστη στόν Κύριο. Ὅπως νηστεύουμε ἀπό ὁρισμένες τροφές χαλιναγωγώντας μέ τήν ἀρετή τῆς ἐγκράτειας τό πάθος τῆς λαιμαργίας, ἔτσι καλούμεθα νά ἀπέχουμε κυρίως καί ἀπό τά πάθη τῆς ψυχῆς, ὅπως εἶναι ἡ ἀπιστία, ἡ ὑπερηφάνεια, ὁ ἐγωισμός, ἡ φιλαργυρία, ἡ κατάκριση τοῦ πλησίον, ὁ θυμός, οἱ κακές ἐπιθυμίες, τό ψεῦδος, ἡ ἐπιορκία. Ἡ νηστεία μας, ἡ ἄσκησή μας γενικότερον, ἀξίζει πραγματικά ὅταν γίνεται μέ χαράν καί «ἐν κρυπτῷ», χωρίς ἀνθρωπάρεσκη διάθεση, πού συχνά γεννιέται μέσα μας, μέ στόχο νά δοῦν καί νά γνωρίζουν οἱ ἄνθρωποι ὅτι νηστεύουμε γιά νά μᾶς θαυμάσουν καί νά μᾶς ἐπαινέσουν. Ὅταν ἀγωνιζόμαστε μέ αὐτό τό ἦθος τότε ἡ νηστεία εἶναι ἁγία καί λειτουργεῖ ἀποτελεσματικά στήν πνευματική μας πρόοδο. 
 
Καλούμεθα κατ’ αὐτήν τήν ἁγίαν περίοδον ἐπίσης νά πυκνώσουμε τίς προσευχές μας πρός τόν Θεό μέ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στήν ἀγάπη καί τήν φιλόστοργο πρόνοιά Του. Ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστή μᾶς ἀνοίγει ἕνα δρόμο, τό δρόμο τῆς ἀγάπης, τῆς προσευχῆς, τῆς ταπεινώσεως, τῆς περισυλλογῆς, τῆς φιλανθρωπίας. Μᾶς χαρίζει μία δυνατότητα γιά ἄσκηση ἐνάντια στήν φιλόυλη καθημερινότητά μας, ἐνάντια στά πάθη μας, στόν ἀτομοκεντρικό τρόπο ζωῆς, στό φρόνημα τῆς αὐτοδικαιώσεως καί τῆς αὐτονομήσεως ἀπό τόν Θεό. Ἡ προσευχή, ὑπογραμμίζει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, εἶναι «ἕνωση ἀνθρώπου καί Θεοῦ, συντήρηση τοῦ κόσμου, καταλλαγή μέ τόν Θεό, μητέρα τῶν δακρύων, συγχώρεση τῶν ἁμαρτημάτων, τεῖχος πού προστατεύει ἀπό τίς θλίψεις καί τούς πειρασμούς, συντριβή τῶν δαιμονικῶν ἐπιθέσεων, πρόξενος τῶν θείων χαρισμάτων, φωτισμός τοῦ νοῦ, καθρέφτης τῆς πνευματικῆς προκοπῆς» (Ἰωάννου Κλίμακος, Λόγος περί προσευχῆς). 
 
Ἀπαραίτητη ὅμως προϋπόθεση γιά νά διαλεχθοῦμε, νά συνομιλήσουμε μέ τόν οὐράνιο Πατέρα μας, εἶναι ἡ καθαρότητα τῆς ψυχῆς μας. «Γιά νά ἔχουμε παρρησία πρός τόν Θεό καί νά λαμβάνουμε ὅτι τοῦ ζητᾶμε, εἶναι ἀπαραίτητο νά ἔχουμε καθαρή καρδιά» (Α’ Ἰωάν. γ’, 21-22), τονίζει ὁ θεῖος Εὐαγγελιστής καί θεολόγος Ἰωάννης. Μεγάλη πρός τοῦτο εἶναι ἡ συνεισφορά τῆς μετανοίας ὡς μόνιμης ἐπιλογῆς καί ποιότητος ζωῆς. Τοῦτο στήν ἐποχή μας μοιάζει δύσκολο, ἀφοῦ ἡ ἀμετανοησία προβάλεται ἀπό τήν κοσμική λογική ὡς ἡ δέουσα στάση ζωῆς. Συχνά ἀκοῦμε πρόσωπα αὐτάρεσκα νά δηλώνουν, πολλές φορές καί δημόσια, πώς δέν μετανιώνουν γιά τίποτα ἀπό ὅσα στή ζωή τους ἔχουν πράξει. Συμβαίνει ὅμως ἐξ’ ἴσου συχνά νά πιστεύουμε, ὅτι ἔχομεν ἦθος μετανοίας, ἀλλά ὅμως νά ἀπέχουμε πολύ ἀπό αὐτὴν. Τοῦτο ὀφείλεται πρωτίστως στήν δυσκολία μας νά τοποθετηθοῦμε μέ τιμιότητα καί εἰλικρίνεια ἀπέναντι στίς ἀστοχίες καί στίς ἁμαρτίες μας. Προτάσσουμε στή ζωή μας τήν δική μας «αὐτάρεσκη ἀλήθεια» καί ὄχι τήν αἰώνια ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ, πού σώζει καί ἐλευθερώνει τόν ἄνθρωπο. Ἄλλοτε πάλι προσεγγίζουμε τίς πτώσεις μας συναισθηματικά καί ἠθικολογικά. Ὅμως ἡ ἡθικολογική προσέγγιση τῶν ἁμαρτημάτων, δὲν εἶναι ἱκανή νά προσφέρει μία πραγματικὴ θεραπεία ψυχῆς. Ἡ ἁμαρτία εἶναι μία βαθειά ὀντολογική τραγωδία. Ἀγγίζει τόν πυρήνα τῆς ὑπάρξεώς μας. Ἡ προσπάθεια τοῦ ἀνθρώπου νά ζήσει σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ προσκρούει συνεχῶς στά πάθη καί τίς ἀδυναμίες μας. Ἡ αἴσθηση τῆς δικαιοσύνης, ὅπως μᾶς τήν διδάσκει τό ἱερό Εὐαγγέλιο, ἔχει ἀτονίσει μέσα μας. Γι’ αὐτό ἀδικοῦμε συχνά τούς γύρω μας, μά πιό πολύ ἀδικοῦμε τόν ἴδιο μας τόν ἑαυτό. Δέν στεκόμεθα μέ εἰλικρίνεια καί ἀνδρεῖο φρόνημα ἔναντι τῶν ἁμαρτιῶν μας. Ἀναζητοῦμε ἐλαφρυντικά, δικαιολογίες καί προφάσεις. Ἄλλοτε πάλι κρίνουμε οἱ ἴδιοι τά ἁμαρτήματά μας μέ μία στεῖρα ἠθικιστική αὐστηρότητα, πού ὁδηγεῖ συχνά στήν ἀπελπισία.  Γιά τόν ἱερό Χρυσόστομο ἡ μόνη ἀπάντηση στήν ἁμαρτία εἶναι ἡ μετάνοια, ἡ ὁποία ἐνεργεῖ στήν ζωήν μας ὡς φῶς πού μέ τήν παρουσία του ἀφανίζει κάθε σκοτάδι. Δέν εἶναι κατάκτηση ἀνθρώπινη, ἀλλά δώρημα τοῦ Θεοῦ σέ κάθε ταπεινή ἀνθρώπινη ψυχή πού παίρνει τήν ἀπόφαση νά ἐγκαταλείψῃ τήν ζοφώδη νύκτα τῆς ἁμαρτίας, «τόν βοσκηματώδη βίο» καί νά ἀγωνισθῆ γιά τήν σωτήρια ἐπιστροφή στόν «οἶκο τοῦ Πατρός». Ἡ σπουδή στούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, μᾶς ὑποδεικνύει πώς ἡ ἀληθής μετάνοια εἶναι μία ποιότητα ψυχῆς πού ψηλαφᾶται καί γνωρίζεται σέ πρόσωπα. Στόν τελώνη καί στόν ἄσωτο υἱό, στήν ὁσία Μαρία τήν Αἰγυπτία, στούς ἀποστόλους Πέτρο καί Παῦλο, στόν ληστή πού σταυρώθηκε μετά τοῦ Κυρίου καί σέ τόσες ἄλλες ἁγίες μορφές πού ἡ Ἐκκλησία τοποθετεῖ ἐνώπιόν μας καθημερινῶς γιά νά γνωρίσουμε καί ἐμεῖς τό ποιόν καί τό ἦθος τῆς μεγάλης αὐτῆς ἀρετῆς. 
 
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, 
 
Καθώς ἀπό τῆς σημερινῆς ἡμέρας εἰσερχόμεθα στήν εὐλογημένη περίοδο τῆς ἁγίας χαρμολύπης, τῆς θεραπευτικῆς δηλαδή λύπης γιά τίς ἁμαρτίες μας καί τῆς ἐπιστηρικτικῆς χαρᾶς, πού ἐκπηγάζει ἀπό τήν ἀμετάθετη ἐλπίδα μας στήν φιλανθρωπία τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, ἄς παρακινήσωμε φιλοτίμως τήν ψυχήν μας σέ διάπυρη προσευχή πρός τόν Κύριό μας μετά τοῦ ὑμνωδοῦ, λέγοντες «Ὑπεράγαθε Λόγε σύν τῷ Πατρί, καί τῷ Πνεύματι, ὁ κτίσας τά ὁρατά, ὁμοῦ καί ἀόρατα ἐν ἀρρήτῳ σοφία σου, τῆς φαιδρᾶς νηστείας, καιρόν διανύσασθαι, ἐν εἰρήνῃ βαθείᾳ, εὐδόκησον εὔσπλαχνε, λύων τήν ἀπάτην τῆς πικρᾶς ἁμαρτίας, παρέχων κατάνυξιν καί ἰάσεων δάκρυα, καί πταισμάτων συγχώρησιν, ἵνα ἀδιστάκτῳ ψυχῇ, ἐν προθύμῳ τῷ πνεύματι νηστεύοντες, σύν ἀγγέλοις ὑμνοῦμεν τό κράτος Σου». Ἀμήν.
 
Εὐλογημένη καί σωτήρια Μεγάλη Τεσσαρακοστή.
Καλή Ἀνάσταση!
Διάπυρος εὐχέτης ὅλων σας πρός τόν Κύριον

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο ΣΕΡΡΩΝ ΚΑΙ ΝΙΓΡΙΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ  ΣΗΜΕΙΩΜΑ

 
Πρός τούς εὐσεβεῖς χριστιανούς τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως. 

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,   
 
Ἡ Ἐκκλησία τῶν Σερρῶν, δέχθηκε ἐνωρίτατα καί ἀπό χέρια μάλιστα  Ἀποστολικά τόν ἱδρυτικό καί ζωογόνο σπόρο τοῦ θείου Εὐαγγελίου καί ὡραΐστηκε ἀπό τά πρωτοχριστιανικά ἀκόμη χρόνια, κυρίως ὅμως κατά τούς χρόνους τῆς βασιλείας τῶν χριστιανῶν Ρωμαίων Αὐτοκρατόρων, μέ περίλαμπρους Ναούς. Ἀνάμεσά τους προεξάρχει ὁ παλαιός Μητροπολιτικός Ναός τῶν Ἁγίων Θεοδώρων, τοῦ ὁποίου ἡ ἀνίδρυση ἀνάγεται τό πρῶτον κατά τόν 6ο αἰώνα μ.Χ. Ὁ Ναός τῶν θείων Θεοδώρων ἀποτελεῖ γιά τήν πόλη καί τήν Ἐκκλησία τῶν Σερρῶν ἕνα διαχρονικό σύμβολο θερμουργοῦ πίστεως καί εὐλαβείας ἀλλά καί τόν πλέον εὔγλωττο κήρυκα τῆς τοπικῆς μας ἱστορίας. Σ’ αὐτόν τόν ἐκπάγλου ὡραιότητος Ναό, ὅπως τόν περιγράφει μέ ὄμορφους λόγους ὁ Σερραῖος ρήτορας τοῦ 14ου αἰῶνος Θεόδωρος Πεδιάσιμος, ἐκκλησιάστηκαν καί προσευχήθηκαν Αὐτοκράτορες, ἱερούργησαν Πατριάρχες, εὐλόγησαν καί ἁγίασαν τόν λαό τοῦ Θεοῦ οἱ θεοφώτιστοι Ποιμενάρχες, ὑπηρέτησαν τίς ἀνάγκες του μεγάλες μορφές τῆς πατρίδος καί τοῦ τόπου μας, ὡς ὁ Ἐμμανουήλ Παππᾶς, συνάχθηκε ὁ λαός τοῦ Θεοῦ γιά νά «μεταλάβει» ἀπό τόν θεῖο κρατῆρα τῆς εὐλογίας τήν πληρότητα τῆς ζωῆς καί τῆς σωτηρίας. 
 
Ὁ παλαιός Μητροπολιτικός Ναός τῶν Ἁγίων Θεοδώρων Σερρῶν βαριά ἀκόμη λαβωμένος ἀπό τήν ἀποτρόπαια διά πυρός καταστροφή του τό 1913 ἀπό τούς βόρειους γείτονές μας, ἀλλά καί ἀπό τήν λεηλασία τῶν λατρευτικῶν καί πνευματικῶν του κειμηλίων, στέκει ὡς ἕνα ζωντανό καί διαχρονικό σύμβολο πίστεως, ἁγιότητος, ἑλληνικότητος καί συνιστᾶ μαζί μέ τό σύνολο τῶν Ἱερῶν Ναῶν καί Μονῶν τῆς ἐπαρχίας μας γιά τήν ἁγιωτάτη Ἐκκλησία τῶν Σερρῶν ἕνα φωτεινό μετέωρο πρώτου μεγέθους, πού φωτίζει τό παρελθόν της καί ἁγιάζει τό παρόν καί τό μέλλον της. 
 
Ἡ τοπική μας Ἐκκλησία μέ ἀφορμή τήν ἱερά μνήμη τῶν ἀρχαίων ἐφόρων καί προστατῶν τῆς μαρτυρικῆς πόλεώς μας, τῶν Ἁγίων Θεοδώρων καί τῆς ἐπετείου συμπληρώσεως ἑκατό ἐτῶν ἀπό τῆς πικρᾶς  ἀπογυμνώσεως ἐκ τῶν ἱερῶν κειμηλίων τῆς Ἐκκλησίας τῶν Σερρῶν ἀπό τούς βορείους γείτονές μας, οἱ ὁποῖοι μετά τήν φοβεράν διά πυρός καταστροφήν τῆς πόλεως κατά τό ἔτος 1913, ἦλθαν στίς Σέρρες γιά δευτέραν φοράν τό 1917, καί μέ προσχεδιασμένες ἐνέργειες ἐστέρησαν ἀπό τούς φιλογενεῖς Σερραίους ὅλα ἐκεῖνα τά ἐπίσημα ἔγγραφα καί κειμήλια πού μαρτυροῦσαν τήν διαδοχή τῶν γενεῶν, τήν ἑλληνική ταυτότητα τοῦ τόπου καί τήν τοπική πολιτιστική, πνευματική καί ἐκκλησιαστική παράδοση καί δημιουργία, διοργανώνει σειρά λατρευτικῶν ἀκολουθιῶν καί πνευματικῶν ἐκδηλώσεων, μέ κορυφαῖαν ὅλων τόν πανεπίσημον ἑορτασμόν τῆς ἱερᾶς μνήμης τῶν Ἁγίων Θεοδώρων, μέ τήν παρουσίαν καί συμμετοχήν ἀφ' ἑσπέρας τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἐξοχωτάτου Προέδρου τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας κ. Προκοπίου Παυλοπούλου,  ὁ ὁποῖος προσκλήθηκε ὑπό τῆς τοπικῆς ἡμῶν Ἐκκλησίας γιά τόν ἀνωτέρω σκοπό καί εὐγενῶς καί προφρόνως ἀνταποκρίθηκε. 
 
Τό πρόγραμμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς πανηγύρεως περιλαμβάνει τήν τέλεσιν τοῦ ἑόρτιου Ἀρχιερατικοῦ Ἑσπερινοῦ καί τήν ἀκολουθία τῆς Α' Στάσεως τῶν Χαιρετισμῶν εἰς τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον στίς 5:30 τό ἀπόγευμα τῆς Παρασκευῆς 3 Μαρτίου. Στίς 8:30 τό βράδυ τῆς ἴδιας ἡμέρας θά πραγματοποιηθεῖ πρός τιμήν τοῦ Ἐξοχωτάτου Προέδρου τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας ἐκδήλωση λόγου, μέλους καί ἱστορικῆς μνήμης τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σερρῶν καί Νιγρίτης, ὑπό τόν τίτλον «Λήθης Ἀναίρεσις» στήν αἴθουσα "Ἀστέρια" τοῦ ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Σερρῶν, μέ κεντρικό θέμα τά ἱερά κειμήλια τῆς Ἐκκλησίας τῶν Σερρῶν, πού βιαίως ἀφαιρέθησαν κατά τήν διάρκεια τῶν πολέμων. Τήν ἑπομένην ἁγιώνυμον ἡμέραν, Σάββατο 4ην Μαρτίου ἐ. ἔ., θά τελεσθεῖ πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία στόν ἑορτάζοντα Ἱερόν Καθεδρικόν Ναόν τῶν Ἁγίων Θεοδώρων Σερρῶν καί ἀκολούθως θά γίνει λιτάνευση τῆς χαριτοβρύτου Κάρας τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στρατηλάτου, ἡ ὁποία εἶναι ἀποθησαυρισμένη ἀπό αἰώνων εἰς τόν περίφημον τοῦτον Ἱερόν Ναόν καί τῆς θαυματουργοῦ ἱερᾶς Εἰκόνος τῶν Ἁγίων Θεοδώρων, ἀνά τάς ὁδούς πέριξ τοῦ ἑορτάζοντος Ἱεροῦ Ναοῦ.
 
Ἀγαπητοί μου χριστιανοί, 
 
Ἡ τοπική μας Ἐκκλησία ἀγωνιζόμενη ἐπί τῶν ἐπάλξεων τῆς ἁγιαστικῆς καί πνευματικῆς της διακονίας καλεῖ ὅλους σας νά συμμετάσχετε πανδήμως στίς παραπάνω λατρευτικές καί πνευματικές ἐκδηλώσεις. Ὁ ὑπερχιλιόχρονος Ναός τῶν Ἁγίων Θεοδώρων, ὁ θεῖος καί περικαλλής Νάός τῶν Σερρῶν φωτίζει καί ἁγιάζει μέ τό ἀνέσπερο καί ζωογόνο φῶς τοῦ Χριστοῦ, τήν ζωή καί τήν πορεία ὅλων μας καί τοῦ τόπου μας συνολικῶς. 
 
Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ μετά πάντων ἡμῶν. Ἀμήν.  
 
Μετ’ εὐχῶν πατρικῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ὁ Σερρῶν καί Νιγρίτης Θεολόγος
 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
25η Φεβρουαρίου

Ὁ Ἅγιος Ταράσιος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως. Γεννήθηκε, ἀνατράφηκε καὶ ἐκπαιδεύτηκε στὴν Κωνσταντινούπολη ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς, τοῦ Γεωργίου, κριτοῦ καὶ πατρικίου καὶ τῆς Εὐκρατίας. Λόγω τῆς μεγάλης μορφώσεώς του, ἀνέβηκε στὸ ἀξίωμα τοῦ πρωτοασηκρίτου. Στὶς 25 Δεκεμβρίου τοῦ 784, ὅταν χήρεψε ὁ πατριαρχικὸς θρόνος τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἐξελέγη μὲ σύμφωνη γνώμη λαοῦ, συγκλήτου, κλήρου καὶ βασιλείας, ὁ ἀπὸ τὶς λαϊκὲς τάξεις Ταράσιος (διαδέχθηκε τὸν πατριάρχη Παῦλο τὸν Δ´). Ἦταν ἄνθρωπος μὲ πολλὰ ἔκτακτα προσόντα καὶ μεγάλο ἀξίωμα. Ἀπὸ τὴν θέση αὐτή, ἔδειξε μεγάλη σύνεση καὶ μετριοπάθεια. Πρωταγωνίστησε στὴν 7η Οἰκουμενικὴ σύνοδο στὴ Νίκαια, ὑπὲρ τῆς ἀναστήλωσης τῶν εἰκόνων. Ἂς παραθέσουμε, ὅμως, τί λέει μεταξὺ ἄλλων γιὰ τὸν Ταράσιο, ὁ Ἱστορικὸς Κ. Παπαῤῥηγόπουλος: «Τὴν 25η Φεβρουαρίου 806 πέθανε ὁ Πατριάρχης Ταράσιος, ἀφοῦ ἐπὶ 21 χρόνια ποίμανε τὴν Ἐκκλησία μετὰ πάσης μετριοπάθειας καὶ συνέσεως. Ὁ Πατριάρχης Ταράσιος συνέπραξε μὲν μὲ πολὺ ζῆλο στὴν ἀναστήλωση τῶν εἰκόνων, ἀλλὰ φρόντισε μὲ τὸν ὄρο τῆς 7ης Οἰκ. Συνόδου, ἡ προσκύνηση νὰ ἀποβάλει, ὅσο γίνεται, κάθε χαρακτῆρα λατρείας ἀσυμβίβαστης στὸ ἀληθινὸ πνεῦμα τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Θεώρησε μὲν πρέπον νὰ ἐπαναλάβει ἡ Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία τὶς σχέσεις της μὲ τὸν ἀρχιερέα τῆς Ῥώμης, ἀλλὰ ὅσο κανεὶς ἄλλος ἀγωνίστηκε νὰ περιορίσει τὶς ἀξιώσεις τοῦ ἀρχιερέα αὐτοῦ. Τέλος ἐγκατέλειψε καὶ αὐτὴν τὴν Εἰρήνη, ὅταν εἶδε ὅτι ἀπὸ πολιτικῆς τὸ κράτος κινδύνευε. Ἡ στέρηση τέτοιου Πατριάρχη κατετάραξε τὸν βασιλιὰ Νικηφόρο καὶ ὅλους ὅσους ἐκτιμοῦσαν τὶς μεγάλες χριστιανικὲς καὶ πολιτικὲς ἀρετὲς τοῦ ἀνδρός». Ἐτάφη σὲ Μονὴ τοῦ Βοσπόρου, ποὺ ἔκτισε ὁ ἴδιος.

ΡΑΔΙΟ ΚΙΒΩΤΟΣ 99,2 FM

ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2017

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΓ. ΝΙΚΗΤΑΣ

ΤΟΠΙΚΟΙ ΑΓΙΟΙ

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ