Εγκύκλιον Σημείωμα – ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΔΑΧΗ ΕΠΙ ΤΗ ΕΙΣΟΔΩ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΝ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΝ 2020

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΔΑΧΗ ΕΠΙ ΤΗ ΕΙΣΟΔΩ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΝ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΝ

«Ἰατρεῖον ἐστίν ἀναιρετικόν τῆς ἁμαρτίας ἡ μετάνοια, δῶρόν ἐστιν οὐράνιον, δύναμις θαυμαστή, χάριτι νικῶσα τήν τῶν νόμων ἀκολουθίαν…Τούς πάντας μεταποιεῖ. Χωνευτήριον γάρ ἐστί τῆς ἁμαρτίας ἡ μετάνοια». Ἱερός Χρυσόστομος (Ε.Π.Ε. 30,240).

Ἀγαπητοί μου πατέρες, ὀσιώταται μοναχαί, εὐλογημένοι χριστιανοί,

Ἡ πλουσιόδωρος ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ὁδήγησε καί πάλιν τά βήματα τῆς ζωῆς μας στήν πιό ψυχοστηρικτική περίοδο τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ μας ἔτους. Τήν ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Αὐτή μέ τά σωτήρια καί ζωηφόρα νάματά της, καταρδεύει ὁλόκληρη τήν ζωή μας καί τήν ἀναγεννᾶ πνευματικῶς. Ἡ ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή προβάλλει ἀπό τῆς σημερινῆς ἡμέρας ἐνώπιόν μας ὡς μία πρόσκληση πνευματικῆς ἀνατάσεως μέ γνώμονα τόν Εὐαγγελικό λόγο, ὡς μία ἀφετηρία πνευματικῶν ἀγώνων κατά τῆς ἁμαρτίας πού ὡς μία βαθειά ὑπαρξιακή τραγωδία μᾶς χωρίζει ἀπό τόν Θεό, ὡς μία νέα εὐκαιρία ἀπό τόν Θεόν στήν ζωή μας. Ὁ πνευματικός μας ἀγῶνας κατ’αὐτήν τήν ἁγία καί κατανυκτική περίοδο ἔχει στόχο καί ἡ πορεία μας τέλος. Τήν ζωηφόρο Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας πού σηματοδοτεῖ τήν νίκη κατά τοῦ θανάτου καί τό σωτήριο πέρασμά μας στήν πληρότητα τῆς ζωῆς.

Κυρίαρχη θέση στόν ἀγῶνα μας κατ’ αὐτήν τήν σεπτή περίοδο, ἀλλά καί σέ ὁλόκληρη τήν ζωή μας κατέχει τό οὐράνιο δῶρο τῆς μετανοίας, δῶρο ἀντάξιο τῆς μεγαλοσύνης καί τῆς φιλανθρωπίας τοῦ οὐρανίου Πατέρα μας. Μετάνοια σημαίνει ὁλοκάρδια ἐπιστροφή τοῦ ἀνθρώπου στόν Θεό, στροφή τοῦ νοῦ, πού ἐννοεῖται ὡς τό κέντρο τοῦ ἐσώτατου εἶναι τοῦ ἀνθρώπου, ἀπό τήν ἁμαρτία στόν Θεό. Μετάνοια εἶναι, κατά τόν προφήτη Ἰερεμία ἡ περιτομή τῆς καρδίας τοῦ ἀνθρώπου, ἡ κάθαρσή της ἀπό κάθε μολυσμό,ἡ ἀλλαγή τοῦ φρονήματος τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ἐπιστροφή τῆς ἄσωτης καρδίας στήν πατρική της κατοικία, τόν Θεό. Ἡ ἁμαρτία ὡς θέλημα καί ἐνέργημα ἐνάντιο στόν Θεό, παρά τό γεγονός ὅτι ἀπό τόν ἐφευρέτη της Διάβολο παρουσιάζεται ἀρχικῶς γλυκεία καί ἐλκυστική, ἐν τέλει προσφέρει στόν ἄνθρωπο ἀφόρητη ὀδύνη καί πικρία. Αὐτήν τήν ἀλήθεια σημειώνει διά τοῦ προφήτου του Ἰερεμίου ὁ ἴδιος ὁ Θεός στόν λαό του λέγων: «Γνῶθι καί ἰδέ ὅτι πικρόν σοι τό ἐγκαταλιπεῖν σε ἐμέ» (Ἰερ.2,19). Εἶναι ἀφάνταστα πικρό νά ἐγκαταλείπει ὁ ἄνθρωπος τόν Θεό καί νά ζῆ μάκρυά Του. Μετάνοια εἶναι ἡ ὁμολογία τῆς ἀποτυχίας μας, ἡ ὁλόψυχη παραδοχή τοῦ λάθους μας στήν ὁλότητά του, ἡ συναίσθηση τῶν τραγικῶν συνεπειῶν τῆς ἀπομακρύνσεώς μας ἀπό τόν Θεό. Ἡ ἐν καρδίᾳ συντετριμμένῃ παραδοχή τῆς ἁμαρτωλότητός μας, ἡ δαυιτική ὁμολογία «Τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστί διά παντός» συνιστοῦν τό θεμέλιο τῆς μετανοίας πού προετοιμάζουν τό ἔδαφος γιά τήν συγχώρηση καί τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν. Αὐτό ὑπογραμμίζει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέγων: «Τίποτε ἄλλο δέν προσελκύει τό ἔλεος τοῦ Δεσπότου, ὅπως ἡ ὁμολογία τῆς ἁμαρτίας μας» (Migne 69,1088). Αὐτή ἡ ἐπίγνωση τῆς ἁμαρτίας καλλιεργεῖ στόν ἄνθρωπο τήν ἐλπίδα στό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Μέ τόν ἴδιο φιλάνθρωπο τρόπο προσεγγίζει τό θέμα καί τό χρυσό στόμα τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ ἱερός Χρυσόστομος λέγων: «Ἁμαρτωλός εἶ, μήν ἀπελπίζεσαι, εἴσελθε εἰς τήν Ἐκκλησίαν, μετάνοιαν προβαλλόμενος. Ἥμαρτες; Εἰπέ τῶ Θεῶ ὅτι ἡμάρτηκα…Εἰπέ τήν ἁμαρτίαν ἵνα λύσης τήν ἁμαρτίαν». Ἡ μετάνοια, πού συνοδεύεται ἀπό τήν ἐκούσια παραδοχή τῆς ἁμαρτωλότητος, τήν ἀναγνώριση τοῦ λάθους, τήν καρδιακή συντριβή, τήν ὁμολογία, τήν ἐξομολόγηση, τό δαυιτικόν «ἡμάρτηκα» ἐπισπᾶ τό μέγα ἔλεος τοῦ Θεοῦ πού εἰρηνεύει καί ἁγιάζει τόν ἄνθρωπο. Ἡ μετάνοια, ἡ θεοφιλεστάτη ἐκείνη ἀρετή, τήν ὁποία λυσσωδῶς πολεμᾶ ὁ Διάβολος ὡς ποιότητα καί στάση ζωῆς, ὡς ἀγώνας συνεχής, θεραπεύει τόν ἄνθρωπο, τόν ἐλευθερώνει ἀπό τήν ἀνάγκη καί τήν δουλεία τῆς ἁμαρτίας, τόν φωτίζει καί τόν ἀποκαθιστᾶ πλήρως ὡς γνήσιον υἱόν στήν πατρική καρδιά τοῦ οὐρανίου πλαστουργοῦ μας Θεοῦ. Αὐτός ὁ ἀγώνας τοῦ ἀνθρώπου βεβαίως κατά τῆς ἁμαρτίας εἶναι σκληρός διότι ὁ μεταπτωτικός ἄνθρωπος κατά τό βιβλικόν λόγιον ρέπει πρός τό κακό: «Ἔγκειται ἡ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου ἐπί τά πονηρά ἐκ νεότητος αὐτοῦ» (Γεν.8,21). Αὐτή τήν ἐγγενῆ δυσκολία τοῦ ἀνθρώπου ἔρχεται νά θεραπεύσει ἡ παντοδύναμος θεία χάρις ἡ ὁποία, διά τῶν θείων μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας, ἐνισχύει τόν ἀγωνιστή ἄνθρωπο καί τόν καθιστᾶ ἱκανό νά νικᾶ τήν ἁμαρτία. Στόν γενναιοφρόνως ἀγωνιζόμενο κατά τῆς πολυειδοῦς ἁμαρτίας ἄνθρωπο ἔρχεται βοηθός ὁ ἴδιος ὁ Θεός ὅταν βεβαίως καί ὁ ἄνθρωπος μέ τήν πίστη, τόν ἀγώνα καί τήν μετάνοιά του πιστοποιεῖ τήν θέλησή του νά σωθεῖ. Καρπός αὐτοῦ τοῦ ἀγῶνος εἶναι ὁ ἁγιασμός τοῦ ἀνθρώπου, ἡ καθαρά καρδία πού κτίζεται ἀπό τόν ἴδιο τόν Θεό ὡς κατοικητήριό Του.

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Ἡ ζωή, τό ἦθος καί τό κήρυγμα τῆς Ἐκκλησίας μας ἐμπνέεται καί φωτίζεται ἀπό τήν μετάνοια. Ἡ μετάνοια ὡς κλῆσις τοῦ ἰδίου τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο γιά ἐπιστροφή στήν στοργική του ἀγκαλιά συνιστᾶ καί τό πρῶτο κήρυγμα τοῦ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπί τῆς γῆς. «Ἤγγικεν, λέγει ὁ Σωτήρ, ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, μετανοεῖτε καί πιστεύετε ἐν τῶ εὐαγγελίῳ» (Μαρκ.1,15). Αὐτό τό κήρυγμα παρέλαβε ἡ Ἐκκλησία μας καί τό προσφέρει στόν πιστό λαό. Ὁ ἀγώνας κατά τῆς ἁμαρτίας καρποφορεῖ μόνον μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ, «πού θεραπεύει τά ἀσθενῆ καί ἀναπληροῖ τά ἐλλείποντα». Χωρίς αὐτήν τήν θεία χάριν, κάθε προσπάθεια τοῦ ἀνθρώπου, ὄχι μόνον εἶναι ἀτελέσφορος, ἀλλά καί ἐπικίνδυνη, ὅταν περιπίπτει σέ μία φαρισαικοῦ τύπου αὐτοδικαίωση. Αὐτές τίς εὐλογημένες ἀλήθειες μᾶς ὑπενθυμίζει μέ ἓναν δυνατό τρόπο ἡ ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή, ἡ εὐλογημένη αὐτή πορεία τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ Σώματος πρός τό Πάσχα, στήν ὁποία μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ ἀπό σήμερον εἰσοδεύουμε. Ὁ μέγας τῆς μετανοίας διδάσκαλος, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μᾶς δείχνει παιδαγωγικῶς καί φιλανθρώπως τούς δρόμους αὐτῆς τῆς εὐλογημένης πορείας λέγων: «Θά σᾶς εἶπω τάς ὁδούς τῆς μετανοίας. Πρώτη: Ἡ καταδίκη τῶν ἁμαρτημάτων μας. Δεύτερη: Νά μήν μνησικακῆς ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν, νά συγκρατῆς τήν ὀργήν σου, νά συγχωρῆς τά ἁμαρτήματα τῶν συνανθρώπων σου. Τρίτη: Προσευχή θερμή καί εἰλικρινής πού νά πηγάζῃ ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς σου. Τέταρτη: Ἡ ἐλεημοσύνη, διότι αὐτή ἔχει πολλή καί ἀπερίγραπτη δύναμη. Πέμπτη: Ἡ μετριοφροσύνη καί ἡ ταπεινοφροσύνη, πού ἐκμηδενίζουν τήν φύση τῶν ἁμαρτημάτων ὄχι λιγότερο ἀπό τούς ἄλλους τρόπους» (Ε.Π.Ε.31,92). Καλή μετάνοια, πατέρες καί τέκνα ἐν Κυρίῳ περιπόθητα.

Εὐλογημένη, καρποβριθῆ καί σωτήρια μεγάλη Τεσσαρακοστή!
Καλή Ἀνάσταση!

Διάπυρος εὐχέτης ὅλων σας πρός τόν Κύριον

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ὁ Σερρῶν καί Νιγρίτης Θεολόγος

Εγκύκλιον Σημείωμα – Μήνυμα ἐπί τῷ νέῳ ἔτει 2020

ΜΗΝΥΜΑ ΕΠΙ ΤΩ ΝΕΩ ΕΤΕΙ

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Ἡ χάρις καί ἡ ἀγάπη τοῦ Κυρίου μας ὁδήγησε καί πάλιν ἐφέτος τά βήματά μας στή νέα χρονιά, τό σωτήριο ἔτος 2020, πού ἀνοίγεται μπροστά μας γεμάτο χρηστές ἐλπίδες ἀλλά καί πιεστικά προβλήματα. Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, ζώντας μέσα στόν ραγδαίως μεταβαλλόμενο καί ταραχώδη κόσμο τῶν θεαματικῶν ἐπιτυχιῶν ἀλλά καί τῶν τραγικῶν πτώσεων, βιώνει ἀπό τήν μία πλευρά μιά ἐπίπλαστη καί ἐν πολλοῖς εἰκονική πραγματικότητα εὔθραυστης εὐτυχίας, χαρᾶς καί εὐδαιμονισμοῦ καί ἀπό τήν ἄλλη τήν σύγχυση, τήν ἀνασφάλεια, τόν φόβο καί τήν ἀγωνία, προσωπική καί συλλογική, γιά τό αὔριο πού φαντάζει τόσο ἀπρόβλεπτο καί δύσκολο.

Ὁ χρόνος, ὡς ἐγκόσμιο μέγεθος, μετρήσιμο καί πρόσκαιρο, χαρίζεται ἀπό τήν θεία ἀγάπη στόν καθένα μας ὥστε μέ σύνεση, συνέπεια καί εὐλάβεια νά τόν ἀξιοποιήσουμε πρός χάριν τῆς σωτηρίας, ἔτσι ὥστε τό παροδικό καί ἐφήμερο νά ὑπηρετοῦν τό οὐράνιο καί τό αἰώνιο. Στά χρόνια τῆς παρούσης ζωῆς μας, μέ τά ὁποῖα μᾶς πιστώνει ἡ ἀγαθόδωρος πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὀφείλουμε νά ἀγωνιζόμαστε ὥστε νά γίνονται ἐφαλτήριο γιά γνώση Θεοῦ, γιά οὐρανοδρόμες ἀναβάσεις, γιά ὡρίμανση πνευματική, γιά ἐπίγνωση τοῦ θείου θελήματος, γιά εἰρήνη καί καταλλαγή μέ τόν ἑαυτό μας καί τόν πλησίον μας, γιά συνετή ὁριοθέτηση τοῦ σκοποῦ, τῶν ἀξιῶν καί τῶν προτεραιοτήτων τῆς ζωῆς μας, γιά ἔξοδο ἀπό τήν ἐγωπαθῆ αὐτάρκειά μας καί ἄνοιγμα στόν κόσμο τοῦ Θεοῦ. Μέσα στήν ἁγία Ἐκκλησία μας, ὅπου τά πάντα φωτίζονται, μεταμορφώνονται καί καινοποιοῦνται ἀπό τό ἀνέσπερο καί ἱλαρό φῶς τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, διδασκόμεθα νά ζοῦμε καί νά ἀγωνιζόμεθα μέ τήν δύναμη τῆς πίστεως γιά «τό νῦν» ὡς ἀληθῆ πρόγευση καί προστάδιο τοῦ ἀτελεύτητου «ἀεί» τῆς ὑπέρχρονης Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία πορεύεται μέσα στόν κόσμο, χωρίς νά εἶναι ἐκ τοῦ κόσμου τούτου, στολισμένη μέ τό φωτοστέφανο τῆς ἁγιότητος καί ζωσμένη πάντοτε τό λέντιο τῆς διακονίας καί τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης πρός τόν ἄνθρωπο, διδάσκουσα τήν μόνη ἀλήθεια πού μπορεῖ νά φωτίσει, νά λυτρώσει καί νά ἁγιάσει τόν ἄνθρωπο. Ἡ ἀλήθεια αὐτή δέν εἶναι μία ἀφηρημένη ἰδέα ἀλλά ἕνα πολύ συγκεκριμένο πρόσωπο. Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς. Ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου. Ὁ Θεός εἶναι μαζί μας στό πρόσωπο τοῦ θείου Ἐμμανουήλ καί αὐτή ἡ ἀκατάλυτη ἀλήθεια κρατᾶ τήν ἐλπίδα καί τήν πίστη μας ζωντανή καί τίς δυνάμεις μας ἀκμαῖες.

Ἀξίζει νά εἶναι αὐτός ὁ πρῶτος στόχος πού ὁ καθένας μας, τώρα στήν ἀρχή τοῦ νέου χρόνου, θά θέσει ὡς προτεραιότητα ζωῆς. Ἡ ἀνακάλυψη δηλαδή μέσα ἀπό τήν ἀληθινή μετάνοια τῆς δυναμικῆς καί τῆς ὀμορφιᾶς τῆς εἰς Χριστόν πίστεως, πού ἱεροποιεῖ καί ὡραιοποιεῖ ἀφάνταστα τόν ἄνθρωπο. Ὀφείλουμε ὅλοι νά ἀγωνισθοῦμε, μέ συνέπεια, μέ σεμνότητα καί μέ ταπεινό φρόνημα, ὥστε μέ ὁδηγό τόν Χριστό καί τό Εὐαγγέλιό Του, νά γίνει ἡ ζωή μας, ἡ οἰκογένειά μας, ἡ κοινωνία μας, ἡ πατρίδα μας, ὁ κόσμος ὁλόκληρος, θαλερό φυτώριο πίστεως, ἐλπίδος, ζωῆς καί ἀνθρωπιᾶς. Εἴθε ὁ φιλάγαθος Κύριος καί φιλόστοργος Δεσπότης τῆς ζωῆς μας νά εὐλογήσει ἀφθονοπαρόχως τό νέο ἔτος 2020 ἀπό τόν ἀκένωτο θησαυρό τῆς χρηστότητος καί τῆς ἀγάπης Του, ὥστε νά εἶναι γιά ὅλους μας, τόν εὐαγῆ κλῆρο, τούς ἄρχοντες, τά μοναστικά μας καθιδρύματα, τόν λαό τοῦ Θεοῦ, τήν πόλη καί τήν πατρίδα ἔτος σωτηρίας, μετανοίας, εὐλογίας, εἰρήνης, ὑγείας, φωτισμοῦ, προόδου καί εὐημερίας.

Ἡ δε χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί Πατρός καί ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἴη μετά πάντων ἡμῶν. Ἀμήν.

Αἴσιον καί σωτήριον τό νέον ἔτος 2020
Διάπυρος εὐχέτης σας πρός τόν Σωτῆρα Χριστόν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ὁ Σερρῶν καί Νιγρίτης Θεολόγος

Εγκύκλιον Σημείωμα – Πνευματική διδαχή επί τοις Χριστουγέννοις 2019

ΑΓΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2019

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΔΑΧΗ
ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ

«Ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καί ἐθεασάμεθα
τήν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρά πατρός,
πλήρης χάριτος καί ἀληθείας» (Ἰω. 1, 14).

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Τό ὑπερφυές μυστήριο τῆς ἐν χρόνῳ γεννήσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ φωτίζει καί πάλι χαρμονικῶς τήν ζωήν μας καί μᾶς προσκαλεῖ νά διέλθωμεν βιωματικῶς καί λειτουργικῶς στήν Βηθλεέμ τῆς πίστεως, γιά νά προσκυνήσουμε μέ εὐλάβεια, κατάνυξη καί δοξολογικό φρόνημα τό θεῖον βρέφος. «Μητρόπολη τῶν ἑορτῶν», ὀνομάζει τά Χριστούγεννα ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, «γενέθλιο ἡμέρα τῆς ἀνθρωπότητος» καί «κοινή ἑορτή πάσης τῆς κτίσεως» ὁ Μέγας Βασίλειος, «ἑορτή τῆς ἀναδημιουργίας» καί «σεισμόν γῆς» ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ὁ ἀθάνατος Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Εἷς τῆς Παναγίας Τριάδος, γεννᾶται ὡς ἄνθρωπος τέλειος ἐκ τῆς ἁγίας Θεοτόκου, χωρίς νά παύσει ποτέ νά εἶναι Θεός. Γίνεται ὁ Κτίστης καί Θεός μας, ὁ «πρωτότοκος ἐν πολλοῖς ἀδελφοῖς ἀδελφός μας» (Ρωμ. 8, 29). Αὐτό τό μοναδικό γεγονός τῶν αἰώνων, τό «μέγα τῆς εὐσεβείας μυστήριον» (Α’ Τιμ. 3, 16), ἡ πανευφρόσυνη ἀρχή ὅλων τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἑορτῶν καί πανηγύρεων, φανερώνει στόν κόσμο, ὁρατό καί ἀόρατο, τήν ἀγάπη, τήν σοφία, τήν δικαιοσύνη καί τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, εὐδοκίᾳ τοῦ Πατρός καί συνεργίᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γίνεται καί υἱός τοῦ ἀνθρώπου. Πουθενά ἀλλοῦ ὁ ἄνθρωπος δέν εὑρίσκει τό βαθύτερο νόημα τῆς ὑπάρξεώς του καί τήν ἀπώτατη ὑπαρξιακή του καταξίωση, ὅσο στήν ταπεινή φάτνη τῆς Βηθλεέμ, ἐκεῖ ὅπου ὁ Θεός καί ὁ ἄνθρωπος ἑνώθησαν ἐν ἁγίῳ Πνεύματι ἀχωρίστως ἀδιασπάστως, ἀσυγχύτως καί ἀδιαιρέτως στό Θεανδρικό πρόσωπο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Ἐκεῖνος ἐνηνθρώπησε, ὥστε ἐμεῖς νά γίνουμε κατά χάριν Θεοί. Ἐκεῖνος ἐπτώχευσεν, ὥστε ἐμεῖς νά πλουτίσουμε, πλουτισμόν θεογνωσίας καί ζωῆς. Ἐκεῖνος ἐταπείνωσε «τό ἀταπείνωτον ὕψος Του», γιά νά ὑψωθοῦμε ἐμεῖς. Ὁ θεόκτιστος καί θεόπλαστος ἄνθρωπος, γίνεται πλέον καί θεοχώρητος.

Τό μεγαλειώδες θαῦμα τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως, ξεπερνᾶ σέ μεγαλεῖο καί θάμβος ὅλα «ὅσα ἐποίησεν ὁ Κύριος». Ὑπερβαίνει ἀκόμη καί αὐτό τό θαῦμα τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου. Τότε ὁ Θεός δημιουργεῖ ἀπό τό μηδέν «δι’ ἄκραν ἀγαθότητα» τόν ἀόρατο καί ὁρατό κόσμο. Στήν πλάση τοῦ ἀνθρώπου, «τοῦ κρείττονος μετέδωκε»! Μέσα στό χῶμα ἔκρυψε τήν πνοή Του! Στήν ἐνανθρώπησή Του ὁ Ἴδιος «ταπεινούμενος δι’ εὐσπλαγχνίαν», «μεταλαμβάνει τοῦ χείρονος», γίνεται δημιούργημα. Ὁ Κτίστης γίνεται κτῖσμα. Τί μεγαλύτερο καί ἁγιώτερο εἶδε ποτέ ὁ κόσμος; Τό ἄδυτο καί ἀνέσπερο Φῶς, πού φωτίζει κάθε ἄνθρωπο πού ἔρχεται στόν κόσμο, ἔλαμψε σωματικῶς μέσα στήν ἀχλύ τῆς ἀνθρωπίνης ἱστορίας, προσφέροντας «περίσσειαν χάριτος». Δέν χάρισε στόν βαρέως πάσχοντα ἄνθρωπο, ὁ ἐνανθρωπήσας Κύριος μόνο τό ἄριστο φάρμακο «ἀλλά καί ὑγείαν καί εὐμορφίαν καί τιμήν καί δόξαν καί ἀξιώματα πολύ τήν ἡμετέραν ὑπερβαίνοντα φύσιν» (Ἰωάννου Χρυσοστόμου, PG 60, σ. 476). Τό ἁγιώτατο μυστήριο τῆς ἐν χρόνῳ γεννήσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ συνιστᾶ τήν ἀκριβεστάτη ἐκπλήρωση ὅλων τῶν προφητειῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τήν φιλανθρωποτάτη ἀπάντηση τοῦ οὐρανοῦ στήν ἐναγώνια προσδοκία καί τήν λαχτάρα ὅλων τῶν λαῶν τοῦ κόσμου καί τόν ἐγκαινισμό τῆς καινῆς ἐν Χριστῷ κτίσεως.

Εὐλογημένοι χριστιανοί μου,

Μέσα στήν παγκόσμια πνευματική σύγχυση, τήν οἰκονομική κρίση, τούς πολέμους καί τίς ἀκαταστασίες τῶν ἡμερῶν μας, ἀκούγεται καί πάλιν ἐφέτος ἀπό τῶν ὀρέων τῆς ἁγίας Βηθλεέμ, ὡς ἀπό ἄμβωνος ὑψηλοῦ, ἀγγελολάλητος ἡ εἰρηνοφόρος εἴδησις ὅτι, ὁ «Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί» (Α’ Τιμ. 3, 16), ὅτι «ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον Σωτήρ, ὅς ἔστιν Χριστός Κύριος» (Λκ, 2, 11).

Ὁ Χριστός «ἀεί γεννᾶται» διά τῆς Ἐκκλησίας Του μυστικῶς μέσα στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων πού ἀγωνίζονται νά ἔχουν στή ζωή τους τό ἡσυχαστικό καί ταπεινό φρόνημα τῶν ποιμένων, τόν ἔνθεο ζῆλο καί τήν ἁγία ὑπομονή τῶν Μάγων, τήν θαυμαστή πίστη καί τή στοργή τοῦ μνήστορος Ἰωσήφ, τήν ἡλιόφωτη καθαρότητα καί τήν τελεία ὑπακοή τῆς ἁγίας Παρθένου. Ὁ Χριστός ἀεί γεννᾶται στίς καρδιές ὅσων δέν προσκυνοῦν τά ψεύτικα εἴδωλα πού ὑψώνουν ἡ μισανθρωπία τοῦ Διαβόλου καί ἡ ἀνθρώπινη παραφροσύνη. Ὁ Χριστός ἀεί γεννᾶται στίς καρδιές ἐκείνων πού ἐπιλέγουν νά ἀσφαλίσουν, νά ἁγιάσουν, νά φωτίσουν τήν ζωή τους μέσα στήν φιλόστοργη ἀγάπη καί τήν σωτήρια φροντίδα τῆς πνευματικῆς μητέρας ὅλων μας, τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας μας, πού εἶναι ὁ μυστικός Οἶκος τοῦ οὐρανίου Ἄρτου, ἡ νοητή Βηθλεέμ, ὁ ἄσειστος «στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» (Α’ Τιμ. 3, 15).

Ἡ γέννηση τοῦ Κυρίου μας σηματοδοτεῖ τήν ὀντολογική ἀναγέννηση καί ἀνάπλαση τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος διά τῆς πίστεως ἀπολαμβάνει πλέον τό ἀκριβό προνόμιο τῆς θείας υἱοθεσίας. «Ὅσοι δέ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τό ὄνομα αὐτοῦ» (Ἰω. 1, 12). Ἄς κάνουμε μία νέα ἀρχή στήν ζωή μας. Ἄς ἀφήσουμε πίσω τό ψεύτικο, τό ἐπιφανειακό, τό κοσμικό, τό ἀφώτιστο. Νά τολμήσουμε νά ζήσουμε τά Χριστούγεννα τῆς πίστεως, τῆς εἰρήνης, τῆς ἡσυχίας, τῆς ἀγάπης, τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἄς ἀκολουθήσουμε μέ ὑπομονή, ἐγκαρτέρηση, πίστη καί ταπείνωση, τό φωτοβόλο ἄστρο τῆς θείας Βηθλεέμ. Ἐκεῖνο θά μᾶς ὁδηγήσει μέ ἀσφάλεια στόν γεννηθέντα Κύριό μας, πού εἶναι ἡ ζωή καί ἡ σωτηρία.

Ἐλᾶτε, ἀδελφοί, νά παρακαλέσωμεν ἀπό καρδίας, σύμφωνα μέ τήν προτροπή τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου «τόν γεννηθέντα Δεσπότην καί τήν αὐτόν γεννήσασαν Θεοτόκον Μαρίαν, νά μᾶς ἀξιώσουν νά περάσωμεν τάς ἡμέρας ταύτας τάς καλουμένας Δωδεκαήμερον μέ εὐταξίαν καί σεμνότητα, μέ σωφροσύνην καί χρηστοήθειαν, μέ ἐλεημοσύνην καί φιλοπτωχείαν, καί μέ κάθε ἄλλην ἀγαθοεργίαν καί ἀρετήν, καθώς πρέπει εἰς τούς χριστιανούς· ὄχι μέ τρυφάς καί ξεφαντώματα, ὄχι μέ τραγούδια καί παιγνίδια, ὄχι μέ χορούς καί ἄλλα μιαρά καί ἐθνικά ἔργα, εἰς τά ὁποῖα χαίρει μέν καί σκιρτᾷ ὁ Διάβολος, λυπεῖται δέ καί θρηνεῖ ὁ Δεσπότης Χριστός»1.

Ἡ δέ χάρις καί τό ἄπειρον ἔλεος τοῦ δι’ ἡμᾶς καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ Λόγου εἴησαν μετά πάντων ἡμῶν. Ἀμήν.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΤΕΧΘΗ, ΑΔΕΛΦΟΙ! ΑΛΗΘΩΣ ΕΤΕΧΘΗ!
Χρόνια εὐλογημένα καί ἅγια.

Διάπυρος πρός τόν γεννηθέντα Κύριον εὐχέτης σας

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ὁ Σερρῶν καί Νιγρίτης Θεολόγος

Πηγή: 1) Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, Ἑορτοδρόμιον, ἐκ τῆς τυπογραφίας Νικολάου Γλυκῦ, ἐν Βενετίᾳ 1836, σ. 123.