ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΕΡΡΩΝ ΚΑΙ ΝΙΓΡΙΤΗΣ

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΔΙΔΑΧΗ
ΕΠΙ ΤΗ ΠΑΝΕΝΔΟΞΩ ΜΕΤΑΣΤΑΣΕΙ ΤΗΣ ΥΠΕΡΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗΣ
ΔΕΣΠΟΙΝΗΣ ΗΜΩΝ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑΣ

Η Κοίμηση της Θεοτόκου. Τοιχογραφία καθολικού Ι.Μ. Βατοπαιδίου (1312 μ.Χ.)

«Κεχαριτωμένη, δεδοξασμένη, παντάνασσα, ἀπό τήν ἂφθονον ἐκείνην ἡλιοβολίαν τοῦ θείου φωτός, ὃπου χαίρεσαι, παρισταμένη ἐκ δεξιῶν τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ, πέμψον ἐδῶ κάτω καί εἰς ἡμᾶς τούς εὐλαβεῖς δούλους σου μίαν μακαρίαν ἀκτίνα, ὃπου νά εἶναι καί φῶς εἰς τόν ἐσκοτισμένον μας νοῦν καί φλόγα εἰς τήν ψυχραμένην μας θέλησιν, διά νά βλέπωμεν, νά περπατοῦμεν εἰς τήν ὁδόν τῶν θείων δικαιωμάτων». (Ἠλίας Μηνιάτης).

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Σύμπας ὁ φιλοπάρθενος λαός τοῦ Θεοῦ, ὁ νέος Ἰσραήλ, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, σήμερον λαμπροφορεῖ, ἀγάλλεται καί πανηγυρίζει. Κατακλύζει τούς ὀρθοδόξους ἱερούς Ναούς καί τά πανάγια μοναστικά ἐνδιαιτήματα καί προσκυνήματα τῆς παναγιοσκεπάστου πατρίδος μας γιά νά ἑορτάσει μέ βαθειά εὐλάβεια καί πνευματική ἀνάταση τήν πανευφρόσυνο καί φωτοφόρο μνήμη τῆς ἀθανάτου Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς θερμῆς προστάτιδος τῶν χριστιανῶν καί φιλοστόργου μητέρας ὃλων τῶν ἀνθρώπων. Ἡ Θεοτόκος, κατά τήν ἱεράν διδασκαλίαν τῆς Ἐκκλησίας μας, εἶναι «τῶν Προφητῶν ὑπόθεσις, τῶν Ἀποστόλων ἀρχή, τῶν μαρτύρων ἑδραίωμα, τῶν διδασκάλων κρηπίς∙ αὓτη τῶν ἐπί γῆς ἡ δόξα, τῶν κατ΄ οὐρανόν ἡ τερπνότης, τό πάσης τῆς κτίσεως ἐγκαλλώπισμα…». (Ἁγ. Γρηγόριος Παλαμᾶς ΕΠΕ 11, 312 314). Ἡ πανάσπιλος Κόρη τῆς Ναζαρέτ, αὐτή πού ἠξιώθη νά βαστάσῃ στά ἂχραντα σπλάχνα της καί στήν ἀγκάλη της «τόν βαστάζοντα τά πάντα Θεόν», τόν Ἓνα τῆς Παναγίας Τριάδος καί νά γίνει ἡ «ἀνόρθωσις τῶν ἀνθρώπων», ὑμνεῖται καί μεγαλύνεται, τιμᾶται καί δοξάζεται, ψάλλεται καί γεραίρεται ἐξεχόντως καί δικαίως ἀπό τήν ἁγία Ἐκκλησία μας.

Καί τοῦτο διότι ἡ ὑπερύμνητος Μαρία, τό εὐωδέστατο καί καθαρώτατο ἂνθος τῆς ἀνθρωπότητος, κατέστησε γνωστή καί προσιτή, στόν οὐρανό καί τή γῆ, τήν ἂβυσσο τῆς θείας ἀγάπης. Ἡ ἐλεύθερη συμμετοχή καί συμβολή Της στό σχέδιο τῆς θείας οίκονομίας ἐκφράσθηκε διά τῆς ἀπολύτου καί τελείας ὑπακοῆς της στό κάλεσμα τοῦ Ἀρχαγγέλου, ὁ ὁποῖος τῆς ἀπεκάλυψε «βουλήν προαιώνιον», τήν ἐνανθρώπησιν τοῦ Θεοῦ Λόγου. Ἡ Παναγία, ὁ λογικός Παράδεισος, τό ἱερώτατο θησαυροφυλάκιο τῶν θείων ἀρετῶν, ἡ ἀληθῶς Κεχαριτωμένη, ἒκανε τήν γῆν οὐρανόν, καθώς διά τοῦ θείου καί ὑπερφυοῦς Τόκου της, τοῦ Κυρίου καί Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Θεός φανερώθηκε ὡς τέλειος ἂνθρωπος στόν κόσμο, συνανεστράφη μέ τούς ἀνθρώπους καί ἒσωσε «παγγενῆ τόν Ἀδάμ». Ἡ ὁλόφωτη ὓπαρξή της ἒγινε τό ἱερό ἐργαστήριο τῆς ὑποστατικῆς ἑνώσεως τῆς ἀνθρωπίνης καί τῆς θείας φύσεως στό θεανδρικό πρόσωπο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Ἐκείνη, ἡ «δούλη καί μήτηρ τοῦ Δημιουργοῦ», κατά τόν Ἃγ. Ἰωάννη τόν Δαμασκηνό, ἒγινε ὁ ἒμψυχος θρόνος τοῦ Θεοῦ, τό πυρίμορφον ὂχημα, ἡ νοητή κλίμαξ μέ τήν ὁποίαν κατέβηκε ἐπί γῆς καί ἒγινε ἂνθρωπος γιά τήν ἰδικήν μας σωτηρίαν, ὁ προαιώνιος Θεός τῶν ἀνελπίστων καί τῶν θαυμασίων.

Μετέστη ἀληθῶς πρός τήν ὂντως ζωήν ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ Μήτηρ καί Παρθένος Μαρία. Μετετέθη στήν ἀθάνατον Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἡ παντοβασίλισσα Μαριάμ. Δοξάζεται στή θριαμβεύουσα Ἐκκλησία τοῦ οὐρανοῦ ἀλλά δέν ἐγκαταλείπει τή στρατευομένη Ἐκκλησία τῆς γῆς. Κοινωνεῖ μέ τούς πιστούς τῆς γῆς. Πληροφορεῖται διά τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος περί τῶν ἀνθρωπίνων πόνων καί στεναγμῶν, ἐνδιαφέρεται καί νοιάζεται μέ ἰδιαίτερη ἀγάπη καί στοργή γιά κάθε ἂνθρωπο, εἰσακούει δεήσεις, προσευχές, παρακλήσεις, σπεύδει ταχέως καί συμπαρίσταται σέ ὃσους καταφεύγουν στή σκέπη της.

Ποιός, ἀλήθεια, προσέπεσε μέ πίστη ἐμπρός στήν ἱερή της εἰκόνα καί ἐζήτησε τή βοήθειά της καί δέν ἀντελήφθη τήν πρόνοιά της, μάλιστα σέ στιγμές δύσκολες; Ποιός γονάτισε ἒνδακρυς, ποιός ἂναψε τό ἁγιοκέρι τῆς εὐλαβείας καί τοῦ πόνου ἐνώπιόν της καί δέν ἒλαβε ἂμεσον ἐπιστηριγμόν, παρηγορίαν, παράκλησιν καί ἀνάπαυσιν; Διά τοῦτο πάνυ δικαίως ψάλλει ὁ ἐκκλησιαστικός ὑμνωδος: «Οὐδείς προστρέχων ἐπί σοί, κατῃσχυμμένος ἀπό σοῦ ἐκπορεύεται, ἁγνή Παρθένε, Θεοτόκε… ἀλλ΄ αἰτεῖται τήν χάριν καί λαμβάνει τό δώρημα πρός τό συμφέρον τῆς αἰτήσεως».

Πανηγυρίζουμε λοιπόν σήμερον, πνευματικῶς καί ἐκκλησιαστικῶς, τήν θείαν ἑορτήν τῆς ἀθανάτου Κοιμήσεως τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ, τό Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ! Ἡ Κυρία Θεοτόκος ἂν καί μετετέθη ἀπό τή γῆν στόν οὐρανόν μέ τό τεθεωμένον, ἁγιώτατον καί καθαρώτατον σῶμα της, καθότι Θεόν ἐκυοφόρησε, ἐντούτοις ὃμως δέν ἐγκατέλειψε τόν κόσμον, ἀλλά ἐνδιαφέρεται ὡς μητέρα φιλόστοργος γιά τό ἀνθρώπινο γένος, δέχεται τίς προσευχές μας, μεσιτεύει στόν Υἱό της καί Θεόν της καί Θεόν μας ὑπέρ πάντων ἡμῶν καί μᾶς χαρίζει τήν ἀκαταμάχητον καί κραταιάν προστασίαν της, μᾶς τροφοδοτεῖ μέ τόν ποταμόν τόν γλυκερόν τοῦ θείου ἐλέους, μᾶς παρηγορεῖ, μᾶς στηρίζει, μᾶς κρατᾶ ὀρθίους καί δυνατούς στίς περιπέτειες τῆς ζωῆς. Ὑψώνουμε σήμερον ἀλλά καί πάντοτε ἱκετευτικῶς καί εὐγνωμόνως νοῦν και καρδίαν πρός τήν ταχέως ἐπακούουσα οὐράνια Μητέρα μας, ἐκείνην πού ἀνέδειξε τήν εὐγένειαν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, πού ἀξιώθηκε νά γεννήσει τόν ἲδιο τόν Δημιουργό της, πρός «τήν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον καί προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα», ἐπαναλαμβάνοντας ἀπό καρδίας τήν προσευχήν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, λέγοντες: «Δέξου, ἁγία Παρθένε, τόν ζῆλο μας, πού ὑπερβαίνει τίς φτωχές μας δυνάμεις, καί χάρισέ μας τή σωτηρίαν, διότι ἡμεῖς, μετά Θεόν, εἰς ἐσέ, τοῦ Θεοῦ τήν Μητέρα καί Μητέρα ἡμῶν, ἒχομεν τήν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μας. Ἀπό σέ ἐλπίζομεν τήν στερέωσιν τῆς Ἐκκλησίας, τήν ἀντίληψιν τοῦ ὀρθοδόξου γένους, τήν σκέπην καί προστασίαν τῆς πατρίδος μας, ὃπου εἶναι ἀφιερωμένη εἰς τήν ἂμαχον βοήθειάν σου». (Ἠλίας Μηνιάτης)

Χρόνια Πολλά, εὐλογημένα καί παναγιοσκέπαστα!

Ἡ χάρις τοῦ ἐκ τῆς ἁγίας Θεοτόκου τεχθέντος Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ἂς ἐπισκιάζει πλουσίως τήν ζωήν ὃλων σας.

Διάπυρος εὐχέτης σας πρός Κύριον

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ
† Ὁ Σερρῶν καί Νιγρίτης Θεολόγος