Εγκύκλιοι

ΑΓΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2021

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΔΙΔΑΧΗ
ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ

«Χριστός γεννᾶται δοξάσατε· Χριστός ἐξ οὐρανῶν
ἀπαντήσατε· Χρι­στός ἐ­πί γῆς ὑ­ψώ­θη­τε…»
(Ἁγ. Γρη­γο­ρί­ου Θε­ο­λό­γου, Λό­γος 38, Εἰς τά
Θε­ο­φά­νι­α, εἴ­τουν Γε­νέ­θλι­α τοῦ Σω­τῆ­ρος).

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Ἐ­πέ­λαμ­ψε καί πά­λιν ἡ χαρ­μό­συ­νη καί ἁ­γί­α πανήγυρη τῶν Χρι­στου­γέν­νων, ἡ μη­τέ­ρα ὅ­λων τῶν χρι­στια­νι­κῶν ἑ­ορ­τῶν. Ὁ Κύ­ρι­ός μας τα­πει­νῶς καί ἀ­θο­ρύ­βως ἀεί γεν­νᾶται μέσα στόν λειτουργικό καί σωτήριο χρόνο τῆς Ἐκκλησίας μας, τῆς νέας Βηθλεέμ, καί μέ τό οὐ­ρά­νι­ο καί σω­στι­κό φῶς Του σκεπάζει ὁ­λό­κλη­ρη τήν κτί­ση. Ἀ­νέ­τει­λε ἡ ἀ­να­το­λή τῶν ἀ­να­το­λῶν, ἡ φω­ταυ­γής καί φω­σφό­ρος ἡ­μέ­ρα τοῦ Θε­οῦ, πού δι­α­λύ­ει τό πυ­κνό σκο­τά­δι τῆς ἀ­γνω­σί­ας καί νι­κᾶ τήν δύ­να­μη τῆς ἁ­μαρ­τί­ας. Τό συγ­κλο­νι­στι­κό θαῦ­μα τῆς θεί­ας ἐ­ναν­θρω­πή­σε­ως, ἡ ἀ­νερ­μή­νευ­τη σύλ­λη­ψη καί ἡ ἀ­νέκ­φρα­στη γέν­νη­ση τοῦ Κυ­ρί­ου μας Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, «τό πάν­των και­νῶν, και­νό­τα­τον θαῦ­μα, τό μό­νον και­νόν ὑ­πό τόν ἥ­λι­ον», ὅ­πως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κῶς θεολογεῖ ὁ Ἅ­γι­ος Ἰ­ω­άν­νης ὁ Δα­μα­σκη­νός, γιά μί­α ἀ­κό­μη φο­ρά φα­νε­ρώ­νει στόν κό­σμο τήν ἀ­νεξάντλητη πα­τρι­κή ἀ­γά­πη τοῦ Θε­οῦ πρός τό δη­μι­ούρ­γη­μά του, τόν ἄν­θρω­πο, χά­ριν τοῦ ὁ­ποί­ου τέ­μνει τήν ἱ­στο­ρί­α, ὑ­περ­βαί­νει τούς νό­μους τῆς φύ­σε­ως καί πραγ­μα­τώ­νει τό πα­ρά­δο­ξο καί ξέ­νο μυ­στή­ρι­ο τῆς θεί­ας σαρ­κώ­σε­ως.

Ὁ Θε­ός Λό­γος, ὁ εἷς τῆς Παναγίας Τρι­ά­δος, ἡ εὐ­δο­κί­α τοῦ Πα­τρός, στήν γῆ με­τά ἀν­θρώ­πων συ­να­να­στρέ­φε­ται, χω­ρίς πο­τέ νά χω­ρι­σθεῖ ἀ­πό τόν Πα­τέ­ρα. «Ὁ ἄ­σαρ­κος σαρ­κοῦ­ται, ὁ λό­γος πα­χύ­νε­ται, ὁ ἀ­ό­ρα­τος ὁρᾶ­ται, ὁ ἀ­να­φής ψη­λα­φᾶ­ται, ὁ ἄ­ναρ­χος ἄρ­χε­ται, ὁ Υἱ­ός τοῦ Θε­οῦ, Υἱ­ός ἀν­θρώ­που γί­νε­ται» (Ἁγ. Γρη­γο­ρί­ου Θε­ο­λό­γου, Λό­γος 38, Εἰς τά Θε­ο­φά­νι­α, εἴ­τουν Γε­νέ­θλι­α τοῦ Σω­τῆ­ρος). Ἡ θεία ἐναν­θρώπηση φανερώνει στόν κόσμο μέ ἡσύχιο, ταπεινό ἀλλά καί συγκλονιστικό τρόπο «τό μέ­γα τῆς εὐ­σε­βεί­ας μυ­στή­ρι­ον» (Α’ Τιμ. 3,16) γιά τό ὁποῖο ὁ οὐ­ρα­νο­βά­μων Ἀ­πό­στο­λος Παῦ­λος, γε­μᾶ­τος εὐ­γνω­μο­σύ­νη πρός τόν Σω­τῆ­ρα Χρι­στό το­νί­ζει: «Γι­νώ­σκε­τε τήν χά­ριν τοῦ Κυ­ρί­ου ­ἡμῶν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, ὅ­τι δι’ ὑ­μᾶς ἐ­πτώ­χευ­σε πλού­σι­ος ὧν, ἵνα ὑ­μεῖς τῇ ἐ­κεί­νου πτω­χεί­ᾳ πλου­τή­ση­τε (Β’ Κορ. 8, 9). Δι­ά τοῦ­το καί ἡ ἐν χρό­νῳ γέν­νη­ση τοῦ Κυ­ρί­ου μας ὀ­νο­μά­ζε­ται ἀ­πό τούς θεί­ους πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας, συγ­κα­τά­βα­σις, κέ­νω­σις, τα­πεί­νω­σις, πτωχεία. Ὁ προ­αι­ώ­νι­ος Λό­γος ἀ­πό ἀ­προ­σμέ­τρη­τη ἀ­γά­πη γεν­νᾶ­ται «ἐν Βη­θλε­έμ τῆς Ἰ­ου­δαί­ας, ἐν ἡ­μέ­ραις Ἡ­ρώ­δου τοῦ Βα­σι­λέ­ως» (Ματθ. 1, 2) ὡς ἄν­θρω­πος, ἀ­να­και­νί­ζει καί ἀ­να­πλά­θει τόν ἄνθρωπο, φα­νε­ρώ­νει τόν ἄλ­λο Πα­ρά­κλη­το, «τόν θη­σαυ­ρό τῶν ἀ­γα­θῶν», τό Ἅ­γι­ο Πνεῦ­μα καί κα­θι­στᾶ τόν ἄν­θρω­πο πνευ­μα­τέμ­φο­ρο, μέ­το­χο τῶν αἰ­ω­νί­ων ἀ­γα­θῶν καί συμ­πά­ρε­δρο τῆς θεί­ας με­γα­λο­σύ­νης. Καί ὅλα αὐτά μέ ἀπόλυτο σεβασμό στήν ἐλευθερία μας. Ἐκεῖνος μᾶς προσφέρει τήν δυνατότητα, ἐνῶ ἀφήνει σ’ ἐμᾶς τήν ἐπιλογή.

Ὁ Κύ­ρι­ός μας Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός διά τῆς θείας ἐνανθρωπήσεώς Του, σέ συγκεκριμένο ἱστορικό χρόνο καί τόπο γεννᾶται ὡς τέ­λει­ος ἄν­θρω­πος, κα­τά πάν­τα ὅ­μοι­ος μέ ἐ­μᾶς, ἐ­κτός ἁ­μαρ­τί­ας καί μᾶς κα­θι­στᾶ οἰ­κεί­ους Του, φίλους, ἀ­δελ­φούς Του κα­τά χά­ριν, διά «τό εἶ­ναι αὐ­τόν πρω­τό­το­κον ἐν πολ­λοῖς ἀ­δελ­φοῖς» (Ρωμ. 8, 29). Ὁ ἀθάνατος καί παντεχνήμων Λόγος ἔ­γι­νε ἄν­θρω­πος, γιά νά μᾶς με­τα­δώ­ση τό κα­λύ­τε­ρο, τό ἀ­νώ­τε­ρο, τό ἁ­γι­ώ­τε­ρο, δη­λα­δή τήν θε­ό­τη­τά Του. Σαρ­κώ­θη­κε, γιά τόν δι­κό μας ὀν­το­λο­γι­κό πλου­τι­σμό, γιά τήν δι­κή μας λύ­τρω­ση καί σω­τη­ρί­α, γιά νά γί­νου­με ἐ­μεῖς «κοινωνοί θεί­ας φύ­σε­ως» (Β’ Πέ­τρου 1, 4). Μέ­σα σέ αὐ­τή τήν πο­ρεί­α τοῦ χρό­νου, τό χθές, τό σή­με­ρα, τό αὔ­ρι­ο φω­τί­ζον­ται, νο­η­μα­το­δο­τοῦν­ται καί ἀλληλοπερι­χωροῦ­νται μέσα στό φῶς τῆς ἀ­γά­πης τοῦ Θε­οῦ. Ὁ θεάνθρωπος Ἰ­η­σοῦς προσ­λαμ­βά­νει ὡς ὁ κα­λός Σα­μα­ρεί­της τήν πλη­γω­μέ­νη ἀν­θρώ­πι­νη φύ­ση, τήν θε­ρα­πεύ­ει φι­λο­στόρ­γως, τήν φω­τί­ζει, τήν ἐ­ξυ­ψώ­νει εὐ­ερ­γε­τι­κῶς, τήν ἀ­πε­λευ­θε­ρώ­νει λυ­τρω­τι­κῶς ἀ­πό τίς ἁ­μαρ­τί­ες, τήν δι­και­ώ­νει ἐ­νώ­πι­ον τοῦ Θε­οῦ Πα­τέ­ρα καί ἐν τέ­λει τήν κα­θι­στᾶ κα­τά χά­ριν μέ­το­χο τῆς θεί­ας μα­κα­ρι­ό­τη­τος. Τό τα­πει­νό καί φαι­νο­με­νι­κά ἀ­δύ­να­μο βρέ­φος τῆς Βη­θλε­έμ εἶ­ναι ὁ αἰώνιος Θεός τῶν δυ­νά­με­ων, ὁ παν­το­κρά­τωρ καί δημιουργός τοῦ σύμπαντος, ὁ Σωτήρ τοῦ κόσμου, ὁ Κύριος τῆς ἱστορίας, ὁ φιλόστοργος Δεσπότης τῆς Ἐκκλησί­ας Του, «ὁ ὤν καί ὁ ἦν καί ὁ ἐρχόμενος» (Ἀποκ. 1, 4). Πο­ρεύ­ε­ται ­ἡρέ­μως μέ­σα στίς πο­λύ­βου­ες πο­λι­τείες μας καί στήν ἔ­ρη­μο τῆς μο­να­ξιᾶς μας καί ὡς «ὁ ἀ­εί προ­σφέ­ρων καί προ­σφε­ρό­με­νος» χα­ρί­ζει στίς καρ­διές μας, ἐ­φό­σον τό θε­λή­σου­με, «τήν πάν­τα νοῦν ὑ­πε­ρέ­χου­σαν εἰ­ρή­νην» καί τήν πλη­ρό­τη­τα τῆς ζω­ῆς.

Μέ τήν σάρ­κω­ση τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἐ­πέρχεται ὀν­το­λο­γι­κῶς ἡ εἰ­ρή­νευ­ση, ἡ συμ­φι­λί­ω­ση καί ἡ κα­ταλ­λα­γή τοῦ «ἀσώ­του» ἀν­θρώ­που μέ τόν δημιουργό του. Τό ἀ­πο­τέ­λε­σμα αὐ­τῆς τῆς κα­ταλ­λα­γῆς εἶ­ναι ἡ ἀ­πο­κα­τά­στα­ση τῆς ἐ­σω­τε­ρι­κῆς πληρότητος καί τῆς εἰ­ρή­νης στίς ψυ­χές τῶν ἀν­θρώ­πων καί ἡ πρός ἀλ­λή­λους στοργή καί ἀ­γά­πη. Ὁ ἅ­γι­ος Γρη­γό­ρι­ος ὁ Πα­λα­μᾶς το­νί­ζει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κῶς: «Αὐ­τήν τήν εἰ­ρή­νη νά φυ­λάσ­σω­με, ἀ­δελ­φοί, ὅ­σο μπο­ροῦ­με. Δι­ό­τι αὐ­τήν ἐ­λά­βα­με ὡς κλη­ρο­νο­μί­α ἀ­πό τόν Σω­τῆρα μας, πού ἐ­γεν­νή­θη σή­με­ρα καί μᾶς ἔ­δω­σε τό Πνεῦ­μα τῆς υἱ­ο­θε­σί­ας, δι­ά τοῦ ὁ­ποί­ου γι­νό­με­θα «κλη­ρο­νό­μοι μέν Θε­οῦ, συγ­κλη­ρο­νό­μοι δέ Χρι­στοῦ» (Ρωμ. 8,17).

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Μέ­σα στόν ρα­γδαί­ως με­τα­βαλ­λό­με­νο, τα­ρα­χώ­δη καί ἀνασφα­λῆ κό­σμο τῶν θε­α­μα­τι­κῶν ἐ­πι­τυ­χι­ῶν ἀλ­λά καί τῶν τρα­γι­κῶν κρί­σε­ων, τό θεῖ­ο καί ἐλπιδοφόρο μή­νυ­μα τῆς κα­τά σάρ­κα Γεν­νή­σε­ως τοῦ Κυ­ρί­ου μας Ἰ­η­σοῦ προ­βάλ­λει ἐ­νώ­πι­όν μας ἰ­δι­αι­τέ­ρως ἐ­πί­και­ρο. Τό θεῖ­ο βρέ­φος τῆς Βη­θλε­έμ ἐγ­και­νί­α­σε μιά νέ­α πραγ­μα­τι­κό­τη­τα γιά τόν ἄνθρωπο μέ κυρίαρχα στοιχεῖα τήν χάρη, τήν ἀγάπη, τήν ἀλή­θεια, τήν ζωή, ὥστε δικαίως ὁ ἱερός Εὐαγγελιστής Ἰωάννης νά λέγει ὅτι «ἀπό τόν ἀνεξάντλητο πλοῦτο τῆς τελειότητος καί τῶν δωρεῶν Του πήραμε ὅλοι ἐμεῖς. Πήραμε τή μία χάρη πάνω στήν ἄλλη. Μετά τή χάρη τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν μας λάβαμε καί τήν χάρη τῆς υἱοθεσίας καί τῆς μακαρίας ζωῆς. Καί ὁλοένα δεχόμαστε νέα ὑπερά­φθονη χάρη πάνω σ’ ἐκείνη πού προηγουμένως λάβαμε» (Ἰ­ω­. 1, 16), ἀλλά καί τήν «πλησμο­νή τῆς ζωῆς» (Ἰ­ω­. 10, 10). Μέ ἀ­φορμή, λοιπόν, τά ἐ­φε­τει­νά Χρι­στού­γεν­να, ἄς δο­ξά­σου­με μέ­σα ἀ­πό τήν καρ­διά μας μέ λό­γους καί ἔρ­γα ζωῆς τήν ἄ­φα­τη φι­λαν­θρω­πί­α καί συγ­κα­τά­βα­ση τοῦ Κυ­ρί­ου μας καί ἀ­κο­λου­θών­τας μέ ὁ­δη­γό τήν εὐαγγελική πί­στη τά σωτήρια βή­μα­τά Του, νά συμ­πο­ρευ­θοῦ­με, στό νῦν καί ἀεί τῆς ζω­ῆς μας, μέ ἀ­γά­πη, ταπεινό φρόνημα, ἐμπιστοσύνη καί εἰ­ρή­νη μα­ζί Του καί μέ τόν συνάνθρωπό μας, τήν εἰ­κό­να Του καί ἀ­δελ­φό μας.

Ἡ χά­ρις καί τό ἄ­πει­ρον ἔ­λε­ος τοῦ πρός χάριν μας γεν­νη­θέν­τος Σω­τῆ­ρος μας Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, εὔ­χο­μαι νά εἶ­ναι πάν­το­τε μα­ζί σας.

Εὐ­λο­γη­μέ­να καί ἅ­γι­α Χρι­στού­γεν­να
Μετ’ εὐ­χῶν πατρικῶν καί ἀ­γά­πης ἐν Χρι­στῷ νη­πι­ά­σαν­τι

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ὁ Σερρῶν καί Νιγρίτης Θεολόγος

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΣΕΡΡΩΝ ΚΑΙ ΝΙΓΡΙΤΗΣ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 264

Ἐν Σέρραις τῇ 10ῃ Νοεμβρίου 2021

Πρός τούς εὐσεβεῖς χριστιανούς τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπό­­λεως.

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Ἀκένωτο πνευματικό θησαυροφυλάκιο τοῦ πλούτου τῆς παντοδυνάμου χάριτος τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί διδακτήριο καί ἐργαστήριο ἁγι­ότητος εἶναι ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία. Ὁ ἁγιασμός, ὡς χαρισμα­τι­κή δωρεά καί κλῆσις τοῦ ἁγίου Θεοῦ, ἀποτελεῖ τόν τελι­κό προορισμό τοῦ κάθε ἀνθρώπου καί συναρτᾶται ἄμεσα ἀπό τήν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, διά τοῦ ἁγί­ου Βαπτίσματος καί τῶν λοιπῶν ἱερῶν μυ­στηρίων, ἐξαιρέτως δέ τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ἐνσωμάτωση, παραμο­νή καί πρόοδο τοῦ ἀνθρώ­που μέσα στό πα­νάγιο Σῶμα τοῦ Κυρίου, τήν Ἐκκλησία.

Ἡ ἀρχαι­οπαράδοτος παράδοσις τῆς τιμῆς τῶν ἁγίων καλλιεργεῖται ἀπό τήν Ἐκ­κλησία καί διά τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία μέ σεμνοπρεπῆ καύχηση μπορεῖ ὡς μητέρα φιλόστοργος νά λέγει «ἐν γάρ Χριστῷ Ἰησοῦ διά τοῦ εὐαγγε­λίου ἐγώ ὑμᾶς ἐγέννησα». Οἱ ἐκκλησιαστικές ἑορτές ἀπο­τελοῦν πρωτί­στως ἔκφραση τῆς κοινῆς λατρείας τῆς θρησκευομένης κοινότητος πρός τόν ἐν ἁγίοις θαυ­μαστόν Θεόν, τιμῆς καί σεβασμοῦ πρός τούς γνησίους Αὐ­τοῦ θεράποντες. Ἡ ἡμέρα τοῦ μαρ­τυρίου ἤ τῆς ὁσιακῆς κοιμήσεως ἑνός ἁγίου εἶναι ἡ γενέθλιος ἡμέρα του. Κατ’ αὐτήν τήν ἡμέρα ἡ Ἐκ­κλησία τοῦ Χρι­στοῦ συνέρχεται λατρευτικῶς πρός δοξολογίαν τοῦ Θεοῦ, πρός ἔπαι­νον τοῦ μάρτυρος, πρός διδαχήν πνευ­ματικήν, πρός στερέωσιν τῆς πίστε­ως, πρός ἁγιασμόν, πρός μαρτυρίαν «τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος», πρός γονιμότητα τῶν θεοειδῶν ἀρετῶν.

Ἀκολουθοῦσα αὐτή τήν μακραίωνη ἐκκλησιαστική παράδοση ἡ το­πική μας Ἐκκλησία ἔχει καθιερώσει ἀπό τριετίας τόν κοινό λειτουργικό ἑορτασμό, τήν δεύτερη Κυριακή τοῦ μηνός Νοεμβρίου ἑκάστου ἔτους, τῆς Συνάξεως ὅλων τῶν οὐρανίων προστατῶν της, οἱ ὁποῖοι μέ ἕναν ἰδιαίτερο τρόπο συνδέονται μέ τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πού παροικεῖ στίς Σέρρες καί τή Νιγρίτα. Στήν κορυφή τῆς τιμητικῆς αὐ­τῆς ἑορτολογικῆς Συνάξεως προκάθηται πρε­σβευτικῶς καί φι­λοστόργως ἡ παναμώμη­τος Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ἡ ἁγία Θεοτόκος Πονολύ­τρια, τῆς ὁποίας τό πάντιμο καί θαυματουργό εἰκόνι­σμα, ἐνθρονι­σμένο ἀπό αἰῶνες στόν περικαλλῆ καί
παλαίφατο Ἱερό Κα­θεδρικό Ναό τῶν Ἁγίων Θεοδώρων Σερρῶν, ἀπο­τελεῖ τό ἱερό παλλάδιο τῶν Σερρῶν, τήν ἀστείρευτη πηγή τοῦ θείου ἐλέ­ους καί τῶν θαυμάτων. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, κατέχει ἀξιοχρέως στήν λειτουργική καί ἑορτο­λογική μας παράδοση τά δευτερεῖα τῆς τιμῆς καί τοῦ σεβασμοῦ. Σεμνύνε­ται ἐν Κυρίῳ ἡ κατά Σέρρας καί Νιγρίτα Ἐκ­κλη­σία γιά τούς ἡλιομόρφους καί θείους Ἀρχιστρατήγους τῶν οὐρανίων δυνάμεων, Μιχαήλ καί Γαβριήλ, ὅπως καί γιά τούς πανευφήμους Ἀποστόλους Παῦλο, Ἀνδρέα καί Ἰω­άννη τόν Θεολόγο, ἔνθερμο προστάτη καί σωτήρα τῆς πόλεως. Καυχᾶται ὅλως ἰδιαιτέ­ρως ἡ Ἐκκλησία τῶν Σερρῶν γιά τούς δύο πανενδό­ξους μεγα­λομάρτυ­ρες Θεοδώρους, τόν Τήρωνα καί τόν Στρατηλάτη, τούς φιλόστορ­γους κη­δεμόνες τῆς πόλεώς μας, τόν μεγαλομάρτυρα καί τροπαιο­φόρο Γε­ώργιο, τόν ὅσιο Ἰωάννη τόν κτήτορα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου Σερρῶν, τούς στρατιωτικούς Σερραίους ἁγίους Ἀδρι­ανό, Πολύευκτο, Πλά­τω­να καί Γεώργιο, τόν ἅγιο Παράμονο ἐκ τῆς Βισαλ­τίας, τόν Μᾶρκο Ἐπί­σκοπο Ἀρεθουσίων, τόν ἅγιο Κάλλιστο, τούς ἁγίους νεομάρτυρες Ἰωάν­νη τόν Σερραῖο, Νικήτα τόν νέο, Βενέδι­κτο, τόν ἱερο­μάρτυρα, Ραφαήλ τόν θαυματουργό, Ἀκάκιο, Πάτρουλα, Μανόλη Μπο­σταντζόγλη καί Ἀλεξαν­δρῆ Ταταρχάνη πού ὑπέστησαν μαρτυρικό θά­νατο ἐπί Τουρκο­κρατίας στήν πόλη τῶν Σερρῶν. Στό πάντιμο χορό τῶν Σερραίων νεομαρ­τύρων συναριθμεῖται καί ὁ ἐθνοϊερομάρτυς Μητροπο­λίτης Κυδωνιῶν Γρη­γόριος (1922), ὁ ὁποῖος ἐπί ἑπταετίαν ὑπηρέτησεν ὡς ἱεροκήρυξ καί διδάσκαλος στήν Ἐκκλησία καί τήν πόλη τῶν Σερρῶν καί ὁ ἅγιος Γρηγόριος Καλλίδης, ὁ ὁποῖος χειροτονήθηκε διάκονος στόν Ἱερό Ναό τῶν Ἁγίων Θεοδώρων Σερρῶν.

Ἡ λειτουργική ζωή εἶναι ὁ βαρύτιμος καί ἀνεξάντλητος πνευματι­κός θησαυρός τῆς ὀρθοδόξου πνευματικότητος καί ζωῆς. Οἱ ἅγιοι, πού ἀποτελοῦν φανερώσεις τῆς δόξης τοῦ Χρι­στοῦ, ἔζησαν τό μυστήριο τῆς ἐν Χριστῷ πίστεως καί σωτηρίας ἐντός τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὁ κοινός συνεορ­τασμός τους, πού ἡ τοπική μας Ἐκκλησία ἔχει καθιερώσει ἀπό τριετίας, εὔχομαι νά ἀπο­τελέσει μία εὐλογημέ­νη ἀφορ­μή γιά ὅλους μας, ὥστε, γνωρίζοντας τόν χριστοειδῆ βίο, τό μαρτύριο, τήν ὁσιακή πο­ρεία καί μαρτυρία τους, νά ἐμπνευσθοῦμε στήν ζωή μας, νά στηριχθοῦμε στόν πνευματικό μας ἀγώνα καί νά ἀγαπήσουμε ὡς ἐκείνοι τόν Ἰησοῦν Χρι­στόν, τόν Κύριον καί Σωτῆρα μας. Ἐφέτος ἡ ἑορτή τῆς Συνάξεως πάντων τῶν ἐν Σέρραις ἁγίων θά τιμηθεῖ, μέ προσεκτική βεβαίως τήρηση ὅλων τῶν ὑγειονομικῶν μέτρων ἐκ τῆς πανδημίας covid-19, τό Σάββατο 13 καί τήν Κυριακή 14 Νοεμ­βρίου ἐ. ἔ. στόν Ἱερό Καθεδρικό καί Προσκυνηματικό Ναό τῶν Ἁγίων Θεοδώρων Σερρῶν. Οἱ λατρευτικές συνάξεις θά ξεκινήσουν μέ τήν τέλεση τοῦ πανηγυρικοῦ Ἀρχιερατικοῦ Ἑσ­περινοῦ τό Σάββατο 13 Νοεμβρίου στίς 6:00 τό ἀπόγευ­μα καί θά ὁλο­κληρωθοῦν τήν Κυριακή 14 Νοεμ­βρίου ἐ. ἔ. μέ τήν Ἀρχιερατική θεία Λειτουργία.

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία φροντίζει μέ πολύ ἐνδιαφέρον καί ἀγάπη γιά τήν πνευματική τροφοδοσία καί ἐνίσχυση ὅλων μας, ὥστε μέ τήν χάριν τοῦ Θε­οῦ καί τήν σκέπη τῶν ἁγίων μας νά ἐπιτελοῦμε τόν προορισμόν μας, δηλαδή «ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ» (Β’ Κορ. ζ, 1), νά ὡριμάζουμε πνευμα­τικῶς, νά ἀντιμετω­πίζουμε νι­κηφόρα τά προβλήματα, τίς δυσκολίες, τίς δοκιμασίες καί τούς ποικίλους πειρασμούς τῆς παρούσης ζωῆς. Στόν καθένα ἀπό ἐμᾶς ἐπαφί­εται πλέον, ἐάν καί πῶς θά ἀξιοποιήσουμε αὐτήν τήν δυνατότητα πού μᾶς χαρίζεται ἀπό τήν φιλόστοργη μητέρα μας, Ἁγία Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία.

Μετ’ εὐχῶν πατρικῶν καί πολλῆς ἀγάπης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ὁ Σερρῶν καί Νιγρίτης Θεολόγος