Τῆ ΙΕ’ τοῦ μηνός Αὐγούστου, μνήμη τῆς πανσέπτου Μεταστάσεως τῆς ὑπερενδόξου Δεσποίνης ἡμῶν καί ἀειπαρθένου Μαρίας.

Τῆ ΙΕ' τοῦ μηνός Αὐγούστου, μνήμη τῆς πανσέπτου Μεταστάσεως τῆς ὑπερενδόξου Δεσποίνης ἡμῶν καί ἀειπαρθένου Μαρίας.

Τήν ἡμέρα αὐτή ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τήν Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί τήν εἰς οὐρανούς Μετάστασή της. Ἡ ἑορτή αὐτή εἶναι τό Πάσχα τοῦ Καλοκαιριοῦ, ὅπως τήν ἔχουν χαρακτηρίσει.

Ὅταν ἦλθε ἡ στιγμή νά τελειώσει τήν ἐπίγεια ζωή της ἡ Παναγία ἄγγελος Κυρίου τῆς τό ἔκανε γνωστό τρεῖς μέρες πρίν. Ἡ χαρά τῆς Θεοτόκου ὑπῆρξε μεγάλη, διότι θά συναντοῦσε τό μονογενῆ της Υἱό καί Θεό ὄλων τῶν ἀνθρώπων. Πῆγε καί προσευχήθηκε στό ὅρος τῶν Ἐλαιῶν ὅπου συνήθιζε νά προσεύχεται καί ὁ Κύριος μας. Ἔπειτα γύρισε στό σπίτι τοῦ Ἰωάννου, ὅπου ἔκανε γνωστή τήν ἐπικείμενη κοίμησή της. Ἡ παράδοση ἀναφέρει ὅτι τήν τρίτη ἡμέρα ἀπό τήν ἐμφάνιση τοῦ ἀγγέλου, λίγο πρίν κοιμηθεῖ ἡ Θεοτόκος , οἱ Ἀπόστολοι δέν ἦταν ὅλοι στά Ἱεροσόλυμα, ἀλλά σέ μακρινούς τόπους ὅπου κήρυτταν τό Εὐαγγέλιο. Τότε, ξαφνικά νεφέλη τους ἄρπαξε καί τούς ἔφερε ὅλους μπροστά στό κραβάτι, ὅπου ἦταν ξαπλωμένη ἡ Θεοτόκος καί περίμενε τήν κοίμησή της. Ὅταν κοιμήθηκε μέ ψαλμούς καί ὕμνους τήν τοποθέτησαν στό μνῆμα τής Γεσθημανῆ. Μετά τρεῖς ἥμέρες ἄνοιξαν τόν τάφο καί ἔκπληκτοι διαπίστωσαν ὅτι ἡ Παναγία ἀναστήθηκε σωματικά καί ἀνελήφθη στούς οὐρανούς. Καί βέβαια, ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα, μέ εὐγνωμοσύνη γιά τίς πρεσβεῖες της στό Σωτήρα Χριστό ἀναφωνεῖ: “Ἐν τῆ γεννήσει τήν παρθενίαν ἐφύλαξας ἐν τῆ κοιμήσει τόν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε …”

Ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ

Ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ

Κατά τή διήγηση τῶν Εὐαγγελιστῶν, ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός πῆρε ἀπό τούς μαθητές του, τόν Πέτρο, τόν Ἰωάννη καί τόν Ἰάκωβο καί ἀνέβηκε στό ὄρος Θαβώρ γιά νά προσευχηθεῖ. Οἱ τρεῖς μαθητές Του, ὅπως ἦταν κουρασμένοι ἀπό τή δύσκολη ἀνάβαση στό Θαβώρ καί ἐνῶ κάθησαν νά ξεκουρασθοῦν, ἔπεσαν σέ βαθύ ὕπνο. Ὅταν ὅμως, ξύπνησαν, ἀντίκρυσαν ἀπροσδόκητο καί ἐξαίσιο θέαμα. Τό πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἄστραφτε σάν τόν ἥλιο, καί τά φορέματα Του ἦταν λευκά σάν τό φῶς. Τόν περιστοίχιζαν δέ καί συνομιλοῦσαν μαζί Του δυό ἄνδρες, ὁ Μωϋσῆς καί ὁ Ἠλίας. Ἀφοῦ οἱ μαθητές συνῆλθαν κάπως ἀπό τήν ἔκπληξη, ὁ πάντα ἐνθουσιώδης, Πέτρος, θέλοντας νά διατηρηθεῖ αὐτή ἡ ἁγία μέθη πού προκαλοῦσε ἡ ἀκτινοβολία τοῦ Κυρίου, ἱκετευτικά εἶπε νά στήσουν τρεῖς σκηνές. Μία γιά τόν Κύριο, μία γιά τό Μωϋση καί μία γιά τόν Ἠλία. Πρίν προλάβει, ὅμως, νά τελειώσει τή φράση του, ἦλθε σύννεφο πού τούς σκέπασε καί μέσα ἀπ’αὐτό ἀκούστηκε φωνή πού ἔλεγε: “Οὖτος ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, αὐτοῦ ἀκούετε”. Δηλαδή, Αὐτός εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, πού τόν ἔστειλα γιά νά σωθεῖ ὁ κόσμος, Αὐτόν νά ἀκοῦτε. Ὀφείλουμε, λοιπόν, καί ἐμεῖς ὄχι μόνο νά Τόν ἀκοῦμε, ἀλλά καί νά Τόν ὑπακοῦμε. Σέ ὁποιοδήποτε δρόμο μᾶς φέρει, εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νά πειθαρχοῦμε.

Τῆ ΚΖ’ τοῦ μηνός Ἰουλίου, μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος καί ἰματικοῦ Παντελεήμονος

Τῆ ΚΖ' τοῦ μηνός Ἰουλίου, μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος καί ἰματικοῦ Παντελεήμονος

Ὁ Ἅγιος Παντελεήμων τιμᾶται σήμερα ἀπό τήν Ἁγία Ὀρθοδοξία μας. Ἔζησε στά χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Διοκλητιανοῦ καί καταγόταν ἀπό τή Νικομήδεια. Τόν πατέρα του τόν ἔλεγαν Εὐστόργιο καί τή μητέρα του, πού ἦταν εὐσεβέστατη χριστιανή, Εὐβούλη. Ὁ Παντελεήμων γρήγορα στερήθηκε τίς φροντίδες τῆς μητέρας του, διότι πέθανε πρόωρα. Ἀλλά ὁ Θεός τόν ἀξίωσε νά διδαχθεῖ τή χριστιανική πίστη ἀπό ἕνα διακεκριμένο λειτουργό τῆς Ἐκκλησίας, τόν Ἱερέα Ἑρμόλαο. Τότε ὁ Παντελεήμων εἴχε τελειώσει τίς ἰατρικές του σπουδές, κοντά στό φημισμένο Εὐφρόσυνο. Τήν ἐπιστήμη του χρησιμοποίησε ἰδιαίτερα γιά τούς ἀπόρους ἀσθενεῖς καί ἔτρεχε μέ μοναδική προθυμία στίς καλύβες τους, βοηθώντας τους ὄχι μόνο ἰατρικά, ἀλλά καί χρηματικά.

Σέ κάθε σπίτι πού ἔμπαινε δίδασκε τό Εὐαγγέλιο καί ἔφερνε σ’αὐτό πολλές ψυχές. Ἦταν εὐσπλαχνικός σέ ἀκρότατο βαθμό γιά ὅλους τούς πάσχοντες, γι’αὐτό καί ὁ Θεός τοῦ δώρησε τό χάρισμα νά θεραπεύει ἀσθενεῖς μέ μόνη τήν προσευχή του. Ἔτσι θεράπευσε πολλούς, μεταξύ αὐτῶν καί ἕνα τυφλό πού ἔγινε ἀφορμή νά συλλάβει ὁ Διοκλητιανός καί τόν Ἅγιο.

Τόν τυφλό τόν θανάτωσε διότι πίστεψε στό Χριστό καί τόν Παντελεήμονα ὑπέβαλε σέ φρικτά βασανιστήρια, ὥσπου στο τέλος τόν ἀποκεφάλισε. Ὁ Παντελεήμων, ὅμως ἀνήκει σ’αὐτούς, γιά τούς ὁποίους ὁ Κύριος εἶπε: “μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοί ἐλεηθήσονται”. Μακάριοι, δηλαδή, εἶναι οἱ εὐσπλαχνικοί πού συμπονοῦν στή δυστυχία τοῦ πλησίον, διότι αὐτοί θά ἐλεηθοῦν ἀπό τό Θεό τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Στήν πόλη τῶν Σερρῶν ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου τιμᾶται καί πανηγυρίζεται στόν ὁμώνυμο Ναό του.